Naar de inhoud springen

Column Câthy – Veiligheid

Voor de tweede keer in mijn leven stapte ik een vliegtuig in. Reizen is iets wat ik veel zou willen doen, maar echt ver weg was ik nog nooit geweest. Het was dus ook redelijk radicaal dat ik vorig jaar besloot om voor negen maanden naar Tanzania te gaan om daar vrijwilligerswerk te gaan doen.

Maar goed, daar stond ik dan op Schiphol met twee zware koffers, waarvan één geheel gevuld was met dozen infuus sets, reservoirs, alcoholdoekjes, batterijen, naalden en daarbij malariatabletten en een hele medicijnkast voor alle overige kwalen. Daarbij leek ik wel een drugskoerier met mijn handbagage en twee koeltassen vol met insuline en reserve spuiten, al heeft de douane er niet eens naar gekeken…

Zoals altijd was ik goed voorbereid want naast al mijn vaccinaties had ik voldoende spullen mee, plus extra, verklaringen in alle talen, een goede reisverzekering, zorgverzekering op orde, reserve pomp, reserve meter, nog een reserve meter, ketonen stripjes, 25 rollen dextro en mijn spullen enigszins verdeeld over de koffers. Natuurlijk was ik me er ook van bewust dat ik naar Afrika ging en kan je je helaas niet op alles voorbereiden. Gewoon maar zien hoe het gaat lopen en met ruim twintig jaar diabetes-ervaring moest dat ook wel goed komen.

Mijn ouders hebben nooit een geheim gemaakt van mijn diabetes en zich natuurlijk wel zorgen gemaakt, maar me altijd hetzelfde behandeld als de rest. Door hen heb ik geleerd dat ik me niet hoef te schamen en openheid meer begrip oplevert. De afgelopen jaren ben ik me ook steeds meer bewust dat het ook een soort van veilig gevoel geeft, als mensen weten dat ik diabetes heb. Mocht er iets gebeuren, vind ik het een prettig idee dat mensen weten dat het mijn diabetes kan zijn en wat ze eventueel moeten doen.

Ook in Tanzania weten mijn vrienden van mijn diabetes en mijn pomp en er wordt door niemand moeilijk over gedaan als ik even een time-out heb vanwege een hoge of lage waarde. Aangezien ik in de middle of nowhere zit en goede medische zorg ver te zoeken is, heb ik ook verschillende mensen uitleg gegeven over de glucagon spuit, wanneer ze hem moeten gebruiken en hoe. Voor mij is het een geruststelling, ik zit namelijk niet bepaald in een vertrouwde omgeving. Daarnaast is het stiekem is toch ook wel heel fijn als je een waarde van 1,5 hebt en je Amerikaanse vriendin zonder te vragen met een schep suiker en een banaan voor je klaar staat. Even voelde ik me niet heel alleen met mijn stomme hypo en dat is ook een hoop waard op dat moment!