Naar de inhoud springen

Column Câthy – Alarm! Alarm!

Je hebt soms van die periodes dat je bloedsuikers niet onder controle zijn te krijgen. Je zwikt je enkel, beweegt minder, hebt pijn en huppa de boel schiet omhoog. Je bent ongesteld (de vrouwen onder ons in ieder geval) en je bloedsuiker knalt omlaag. Of je bent een beetje gestrest en je bevindt je ineens in een bloedsuiker-achtbaan. Allemaal begrijpelijk en allemaal vreselijk irritant. Vooral voor mij, want ik ben nogal een control freak als het op mijn bloedsuikers aan komt. Niks is vervelender dan geen controle hebben op zulke situaties.

Afgelopen weekend heb ik geleerd dat een ander perspectief soms ineens een frisse kijk op de situatie geeft. Daar heb je niet altijd iemand anders voor nodig. Het kan namelijk heel verfrissend zijn om bijvoorbeeld puur feitelijk naar iets te kijken, alleen negatief en vervolgens slechts positief. De verhoudingen in een taak of probleem kunnen dan ineens weer helder zijn.

Zo probeer ik ook met een optimistische bril te kijken naar de bloedsuiker perikelen die ik ervaar in sommige situaties. Naast dat het heel vervelend is dat ik zo schommel, vertellen ze me namelijk ook wat. Ze laten me nadenken waarom het is dat ik zo schommel. Word ik ziek? Heb ik een ontsteking? Ze kunnen me waarschuwen: ‘Câthy je bent gestrest! Zou je niet een beetje rustiger aan doen? Moet je niet meer ontspannen?!’ Of mijn bloedsuikers vertellen me dat ik vroeger naar bed moet. Gezonder moet eten. Misschien wat vaker moet sporten.

Waar andere mensen misschien veel langer de signalen van hun lichaam kunnen negeren of niet eens opmerken, krijg ik het meteen gepresenteerd op mijn meter. Ik redeneer dan vaak andersom: ik wil mijn bloedsuikers goed hebben, ik wil goede cijfers zien en dat is dan een goede reden om extra goed op de rest van mijn gezondheid te zorgen. Nu wil ik niet iedereen type 1 diabetes aanraden, maar je zou het misschien wel kunnen zien als een prima alarmsysteem! Ik denk dat ik die optimistische bril nog even ophoud.