Naar de inhoud springen

Column Juliette- Gevoelswaardetabel

Wat te doen als je bloedsuikers alle kanten op springen en je niet begrijpt waarom? Vechten of vluchten? Ik kies meestal voor het eerste, maar ja, dan moet je wel weten wie je tegenstander is. Een boekje met suggesties zou daarom erg welkom zijn…Vandaag stond ik me in de biologische supermarkt te verlekkeren aan het aanbod van tussendoortjes. Allemaal heel gezond, want hé, het was de biologische supermarkt. Naast me stond een dame net als ik etiketten te bestuderen. Toen kwam ze naar me toe en vroeg: ‘weet u of ‘energie’ hetzelfde is als ‘suikers’?’ Ik heb haar een korte masterclass gegeven over koolhydraten, suikers, energie, en over hoe je die op een etiket kan terugvinden. ‘Ja’, verzuchtte ze, ‘je kan in de supermarkt niets meer kopen waar geen suiker in zit. Maar u weet er wel veel van zeg.’ Dus legde ik uit dat ik dankzij diabetes een wandelende levensmiddelenencyclopedie ben en een expert als het op etiketten lezen aankomt. Eentje die het bovendien wel interessant vindt om er wat meer van te weten. Want ja, kennis is macht en om je diabetes te kunnen managen heb je kennis over voeding en je lichaam nodig.

Eenmaal thuisgekomen realiseerde ik me dat dat totale onzin is. Kennis? Welke kennis? En managen? Nou, dat wil ook niet altijd. Mijn lesje in koolhydratenkennis komt op een moment dat ik wanhopig mijn verpleegkundige wil bellen. Mijn bloedsuikers gaan alle kanten op, en ik snap er helemaal niets meer van. Alleen met een flinke ophoging van mijn basaal en extra bolussen is het enigszins in de hand te houden. Maar dan nog. Waarom? Ik heb geen idee. Hormonen, een verstopte pomp, stress, een op handen zijnde griepje? Daar sta ik dan met mijn kennis over etiketten, terwijl mijn eigen etiket behoorlijk onleesbaar is nu. 

Hormonen en andere zoethoudertjes

In Australië wordt momenteel onderzoek gedaan naar de invloed van verliefdheid op bloedsuikers. Een onderzoek waar je volgens mij jaren mee vooruit kan. Toen ik hopeloos verliefd was, vertelde ik mijn verpleegkundige dat mijn anders zo perfecte bloedsuikers niet meer onder de 15 kwamen. Ze kwam niet meer bij van het lachen, want ze vond altijd al dat deze controlfreak eens wat meer moest loslaten en minder met cijfertjes bezig moest zijn. Je hebt nu eenmaal niet alles in de hand en je lichaam doet niet altijd wat jij verwacht. Haar voorstel: ‘zet maar gewoon je pomp op 200% en maak je niet zo druk over je waardes’. Het werkte… Ik denk dus dat er een heleboel te onderzoeken is over insulinegevoeligheid tijdens verliefdheid en al die andere situaties waarin hormonen een rol spelen. Al die momenten waarop je helemaal níets hebt aan etiketten.  

Nieuw op je smartphone

Ik zeg niet dat kennis over voeding nutteloos is. Integendeel. Maar op momenten zoals nu zou ik zo graag een gevoelstabelletje hebben… Een klein naslagwerkje of handige app, waarin je op basis van dag, werkdeadlines, verliefdheden, op handen zijnde familiebijeenkomsten en algemene gemoedstoestanden kan vinden wat er aan de hand is (linker kolom), wat je eraan doet (middenkolom) en welke excuses je naar de buitenwereld kan inzetten (rechterkolom). Volgens mij een gat in de markt. En dan wil ik best aan die mevrouw in de supermarkt uitleggen dat ze nu wat meer behoefte heeft aan koekjes met echte boter en véél toegevoegde suikers, omdat er sneeuw in de lucht zit.

Bij mij staat er waarschijnlijk dat ik lijd aan algeheel chagrijn omdat het januari is, ik wel ouder maar niet wijzer ben geworden, en die leuke baan steeds maar niet voorbij komt. Samen met een virusje dat ik negeer. Remedie: verdubbeling van het basaal, de complete serie Pride and Prejudice (de enige echte BBC-versie met Colin Firth inclusief legendarische vijverscène) en een reep pure chocolade met praline en hazelnoten. Excuus: doktersvoorschrift.