Naar de inhoud springen

Column Anoesjka – Diabetes: een slechte huisgenoot

Diabetes: de huisgenoot die je liever niet hebt, die te veel spullen met zich mee neemt, die nooit de afwas doet maar die wel constant aandacht wil.Ineens was het zover. We gingen van mijn universiteitsstad Leiden verhuizen naar Den Haag: daar werk ik een paar dagen per week en is de woonruimte veel goedkoper. Zin erin had ik wel, maar tegelijkertijd is het toch altijd spannend om te zien hoe je lijf gaat reageren op zo’n nieuw ritme en een nieuwe situatie. Niet meer haasten om de trein en bus te halen, maar wel een kwartier fietsen vlak na het ontbijt. Een grotere koelkast voor het vers houden van groente en fruit, maar tegelijk de gekke klus- en verhuisdagen waarop je leeft van pakjes Taksi en krentenbollen met kaas (en IKEA balletjes met friet x2 (oeps))… Zelfs een gezond lijf zou protesteren.

Door de drukte is het klusweekend en het verhuisweekend – en de inpakweek daartussenin – eigenlijk voorbijgevlogen. Rennen, vliegen, springen, vallen en weer op staan: dat merkte mijn suiker ook. Hypo in en hypo uit – basaal lager – en toch weer een hypo in… Die vervolgens uit frustratie zodanig compenseren met zoetigheid dat een hyper onvermijdelijk is, die dan corrigeren met een extra bolus om vervolgens weer in een hypo te belanden. Het is ook nog al wat: de IKEA door sjouwen, meubels tillen, planken en gordijnen ophangen, muren verven…

Hoe gaat een mens daarmee om? Normaal ben ik de eerste die ‘in de ontkenning gaan’ zou afraden, maar stiekem bleek dat wel degelijk mijn neiging in dit geval. Een combinatie van een van mijn goede en een van mijn slechte karaktereigenschappen (die samen in zo’n geval een slechte cocktail maken): doorzettingsvermogen en ongeduldigheid. Dat resulteerde in gewoon maar doorgaan en tussendoor nog eens een pakje Taksi of rolletje Dextro. “Rust? Nah.” “Even zitten? Maar ik wil het bed in elkaar zetten!”

Voordeel: drie dagen post-verhuizing is het hele huis zo goed als ingericht en zijn alle dozen uitgepakt. Nadeel: ik ben me een potje moe… Poeh. Daar bovenop toch ook wel wat ontregeld: hypo’s voel ik slechter dan ik gewend ben. Dit trekt wel weer bij, maar, of ik het ’t waard vond… Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Of dit een handige aanpak was? Dat betwijfel ik. Of ik een volgende keer wel rustig aan doe, betwijfel ik net zo zeer.

Tsja, je denkt dat je met zijn tweeën verhuist, maar dan blijk je toch een soort van met z’n drieën te zijn. Diabetes gaat ook mee, en het is niet per se een fijne huisgenoot. Neemt nog een hele eigen verhuisdoos vol spullen met zich mee ook en doet nooit eens de afwas.

Ik zal toch ook hier maar een plekje moeten gaan vinden voor diabetes – letterlijk in mijn nieuwe meubels, en figuurlijk in mijn nieuwe leven in deze nieuwe stad. (Misschien een goede reden om toch nog dat leuke kastje te kopen…)