Naar de inhoud springen

Column Anne – Acceptatie, hoe gaat dat?

Anne klonk veel te relaxed aan de telefoon!” – dat zei de ene diabetesverpleegkundige tegen de andere, nadat ze me de dag na mijn diagnose aan de telefoon had gehad.Was dat zo? Was ik te relaxed, nadat ik een dag eerder te horen kreeg dat ik chronisch ziek ben? Ik denk van niet. Zo’n diagnose is zeker niet niks, maar dat wil niet zeggen dat je bij de pakken moet neerzitten.

Ergens had de diabetesverpleegkundige gelijk: zo’n proces van acceptatie kost tijd en energie. Véél energie. Maar het is ook een proces van pieken en dalen. Het is goed om daar met een nuchtere houding in te staan. Je moet het niet onderschatten, maar ook absoluut niet overschatten. Diabetes is het einde van de wereld niet. Ik liet (en laat) het over me heen komen, en zie wel wat er komen gaat. Door mijn nuchtere houding kon ik de golf aan informatie die over me heen kwam een beetje verwerken.

Begrijp me niet verkeerd: het is heus niet makkelijk om de diagnose te accepteren. Goede en slechte momenten wisselen elkaar af. De eerste week na de diagnose heb ik iedere dag een paar flinke huilbuien gehad, en soms kroop ik midden in de nacht huilend bij mijn moeder in bed. Dat hoort er óók bij. Dat zijn de momenten waarop alle verdriet en woede er even uit komt, en dat mag er gewoon zijn.

Van dag tot dag leven. Die ene dag met slechte waardes achter je laten, en door. Gewoon dat stuk taart met weet-ik-veel-hoeveel koolhydraten eten. Tanden op elkaar en spuiten. Desnoods op de gok. Met een hypo over de kermis sukkelen. Gigantische honger. Vliegend van hypo naar hyper en weer terug. En tóch genieten. Van iedere hap die mijn lippen passeert. Vanwege het feit dat ik nog gewoon chocola mag eten. Omdat er insuline bestaat. Omdat er steeds meer mogelijk is en het mij in de toekomst alleen maar makkelijker gemaakt zal worden. Omdat ik gewoon nog alles kan. Aan de andere kant soms tranen van verdriet laten stromen en uithuilen. Dat is acceptatie.

Je kunt relaxed zijn bij het accepteren van een chronische ziekte. Je kunt ook huilen, schreeuwen, boos zijn en ontkennen. Dat hoort er allemaal bij, en iedereen doet het op zijn eigen manier. Periodes wisselen elkaar af. Dat wil echter niet zeggen dat je de impact niet zou begrijpen, als je positief bent, of dat je het probleem te groot maakt als je verdriet hebt.

We doen het allemaal maar gewoon, dat accepteren. En dat is best een schouderklopje waard.