Naar de inhoud springen

Column Matthijs – Ok, ik neem je mee … in mijn hypo

Ik krijg wel eens de vraag hoe het voelt om een hypo te hebben. Dat verschilt elke keer weer, maar er is geen verband te leggen tussen dit gevoel en alle gevoelens die ik ooit in mijn toen nog gezonde leven heb ervaren.Ik wil je meenemen in de wereld van de lage suikers, de wereld waar je soms onverwachts ingezogen wordt en je het je pas (te) laat realiseert. Ik zal proberen het beeld te schetsen van de emoties die op zich zo’n moment van mij meester maken. Voor sommige lezers waarschijnlijk een verhaal van herkenning. Voor anderen een situatie waarin ze (hopelijk) nooit terecht zullen komen. De meeste hypo’s kan ik snel ondervangen, maar sommige hypo’s zijn heftig en komen onverwachts…

Ik zit voor de televisie met een kop koffie in mijn handen. Slechts een half uurtje geleden zat ik aan de goed gevulde pasta, dus ik heb genoeg suikers naar binnen gewerkt. Toch voel ik dat ik ‘laag zit’. Mijn armen voelen wat doof aan. Op tv wordt flink gelachen als Tijl Beckand een grap over Gordon maakt. Wat hij zegt gaat compleet aan me voorbij. De woorden komen binnen, maar ik begrijp de grap niet. Even later komen ook de woorden niet meer binnen. Mijn aandacht wordt steeds sneller door weer iets anders gegrepen. Zodra ik me daarvan bewust word, zwelt de paniek aan. Ik weet niet meer waar ik aan moet denken. Ik kijk naar links, waar ik mijn huisgenoot tegen me zie praten. Ik probeer te begrijpen wat hij zegt, maar zodra ik wil antwoorden ben ik kwijt wat ik wil zeggen. In plaats daarvan zeg ik dat hij maar beter niet tegen me moet praten, want ik weet toch niet wat hij zegt. Gelukkig staat er genoeg suiker op tafel in de vorm van een overheerlijk toetje. Ik weet dat ik moet eten en doe dit ook, maar de suikers worden te langzaam verwerkt. Mijn meter geeft inmiddels ‘LO’ aan. Terwijl ik versuft onderuit gezakt op de bank zit, doe ik (zo hoor ik later) een huwelijksaanzoek aan mijn nieuwe huisgenoot. Mijn hersenen zijn in paniek, omdat ze suiker nodig hebben. Functioneren doen ze dus niet meer. Chaos. Te veel prikkels. Ik kan er niks mee en ontvang er alleen maar meer en meer, sneller en sneller achter elkaar. Totdat er, heel plotseling, een klik is…

Ik word meteen rustig. Mijn benen stoppen met het maken van drukke bewegingen en ik voel mezelf tot rust komen. Blijkbaar komen de suikers die ik even daarvoor nog naar binnen gepropt had, nu langzaam vrij. Had ik me niet op dat toetje gestort, dan was ik waarschijnlijk afhankelijk geweest van mijn hopelijk alerte huisgenoten. Chaos en paniek. Leegte en eenzaamheid. Als je er in zit word je gek en omdat je je er bewust van bent, worden de emoties versterkt. Het na-ijl effect werkt slopend. Het idee alsof mijn dag drie keer langer heeft geduurd dan de werkelijkheid. Gelukkig is het laat en kan ik nu heerlijk mijn bed in duiken.