Naar de inhoud springen

Eva & Mindfulness – deel 3: stiltedag

Op mijn 20e kreeg ik type 1 diabetes en het kostte me een hele tijd om dat een plekje in mijn leven te geven. Ik wilde energiek zijn, veel ondernemen, zien, doen en meemaken. Maar mijn lijf was vaak moe en wilde niet in beweging komen.

Inmiddels ben ik 31 en kunnen diabetes en ik best goed samenwerken. Toch ben ik af en toe nog best gefrustreerd over het feit dat ik soms rekening moet houden met diabetes terwijl ik daar helemaal geen zin in heb. Om te kijken of ik iets aan de frustratie kan doen, volg ik een mindfulness cursus. Uit onderzoek blijkt namelijk dat dit helpt in het omgaan met diabetes. Voor Stichting ééndiabetes schrijf ik over hoe het me vergaat!

De stiltedag is bij bijna iedere mindfulness training een vast onderdeel. Een hele dag stil zijn. Ofwel: niet praten. Moeilijk, spannend, saai … je kunt er van alles bij bedenken. Mij leek het, na een paar weken veel drukte en stress op het werk, vooral heerlijk. Nergens naartoe hoeven, telefoon uit, niet hoeven communiceren (ook al ben je in een groep) en niks hoeven te bedenken of plannen. Onze trainers mochten natuurlijk wel praten want zij begeleidden het programma en de meditaties. Daar konden we ons dus helemaal aan overgeven en dat vond ik net zo heerlijk als ik had gehoopt. Eigenlijk vloog de dag voorbij. Het lijkt wel alsof mediteren makkelijker is in een groep dan in je eentje. Je komt met z’n allen in een soort ‘flow’, ook al is iedereen met zichzelf bezig en niet met elkaar.

Hoewel het al de hele dag stil was om me heen duurde het even voor het ook stil was in mezelf en voordat alle gedachten uitgeraasd waren, maar het lukte. In de pauze aten we gezamenlijk en in stilte een broodje en ik merkte hoe anders het is om alleen met wat je eet bezig te zijn. Toen ik daarna buiten een wandelingetje maakte, zag ik Amsterdam met hele andere ogen. Wat is er eigenlijk veel te zien, als je niet alleen bezig bent met je eigen gedachten!

Mijn suikers zijn blijkbaar ook blij met een dagje stilte. Ongetwijfeld omdat ik minder blootgesteld ben aan allerlei eet-verleidingen en omdat ik uitrust en oplaad. Maar ook omdat ik de tijd neem om mijn diabeteskeuzes met rust en aandacht te maken. Hierdoor heb ik een ‘goede suikerdag’ en hoor ik ook dat zeurende stemmetje niet wat vaak op de achtergrond aanwezig is: het stemmetje dat zegt dat ik nog even moet meten en dat voortdurend commentaar heeft op wat ik wel en niet doe (en zou moeten doen) als een soort diabetes-jurylid. Doe ik het goed of niet? Hoeveel punten scoor ik vandaag?

Aan het einde van deze bijzondere dag neem ik me voor mijn diabetes vaker aan te kijken en het de aandacht te geven, zodat het daarna ook weer veel makkelijker los te laten is. Bovendien is de kans dan natuurlijk ook groter dat ik mijn voeding en activiteiten goed op mijn insuline afstem, wat weer bijsturen scheelt. De dingen snel-snel doen omdat je denkt dat dat tijd scheelt is dus eigenlijk lang niet altijd waar. In gedachten zie ik mijn diabetes-jurylid breed lachend een bordje omhoog houden: 10 punten!

 

Over de schrijfster:

Eva (1985) kreeg op haar 20e diabetes. Ze heeft een uitdagende baan in de hulpverlening en is daarnaast coach en blogger bij www.flamingocoaching.nl. Zowel face-to-face als online helpt ze mensen hun gedachten en mindset bewust te sturen naar oplossingen in plaats van problemen. Voor ééndiabetes gaat ze op zoek naar manieren die kunnen helpen om zo positief mogelijk om te gaan met diabetes.