Naar de inhoud springen

Maureen & een medische misser

Heb jij wel eens een medische misser ondergaan, omtrent je diabetes? Ik denk dat iedereen er wel één zou kunnen noemen. Nou moet ik je van te voren even zeggen, waar gewerkt wordt, worden er fouten worden gemaakt. Niemand is perfect en iedereen maakt fouten.

Maar toch heb ik deze column geheel gewijd aan dit onderwerp. Zo zal ik je er één vertellen uit mijn zwangerschapsperiode, nu ruim 6 jaar geleden. Maar deze staat nog zo op mijn netvlies. Ik was zo’n 36 weken zwanger en genoot van mijn zwangerschapsverlof. De weken ervoor waren intensief qua meten en bloedsuikers op niveau houden. Nu hoefde ik alleen nog maar aan mezelf te denken en mijn werk even achter me te laten.

Het was een zonnige zaterdag in juni, ik was die middag even met mijn moeder de stad in geweest om de laatste spulletjes in huis te halen. Omdat we vrij laat weer terug waren en geen zin hadden om te koken besloten we om een patatje te halen met een snack. De nacht die volgde werd een ramp, ik werd wakker omdat ik moest overgeven en overgeven en overgeven, het hield niet op. Omdat het protocol luidt, braken = bellen besloot ik direct het ziekenhuis te bellen. Vanwege mijn zwangerschap moest ik direct verschijnen op de spoedeisende hulp. Na wat onderzoeken bleek ik al snel uitgedroogd te zijn en is er een infuus aangebracht. Ik werd naar de zwangerschapsafdeling gebracht. Maar omdat ze bang waren voor besmetting werd ik in quarantaine geplaatst. Heerlijk een hele grote ruimte voor mij alleen. Ik sprak met de verpleegkundige af dat ik zelf mijn bloedsuikers in de gaten zou houden, en dat ik aan de bel zou trekken als ik er zelf niet uit kwam.

Een aantal uur lukte het mij prima om mijn bloedsuikers onder controle te houden. Mijn infuuszak (met fysiologisch zout) was inmiddels leeg en werd door een andere verpleegkundige vervangen door een nieuwe. De misselijkheid werd langzaam minder, alleen mijn bloedsuikers bleven ineens stijgen. Bij elke meting steeg hij wel een punt, tot overmaat van ramp moest ik over op een andere bloedsuikermeter want de mijne bleek niet goed vertelde de dienstdoende verpleegkundige. De meter die ik kreeg van het ziekenhuis was een versie uit het jaar 0. Hij meette zelfs hele andere waardes! We stonden voor een raadsel.

Totdat mijn vader op ziekenbezoek kwam en constateerde dat er niet alleen zout maar ook glucose in mijn infuuszak zat, glucose die ze mij helemaal niet hadden mogen geven. Niet heel slim, maar de oorzaak was gelukkig gevonden. Uiteindelijk hebben we gelijk maar mijn bloedsuikermeter laten ijken, daaruit bleek dat er niets aan de hand was met mijn meter, en dat juist de meter uit het ziekenhuis de afwijking had.

Ik was er even helemaal klaar mee, en blij dat ik na 3 dagen weer lekker in mijn eigen bed mocht slapen.

En de vraag of ik nog wat met deze fout gedaan heb? Nee, het is nou eenmaal gebeurd en daar verandert niets aan. Ik kan me er wel druk om gaan maken, maar daar heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee. De conclusie is wel dat ik er een mooie column over heb kunnen schrijven.