Naar de inhoud springen

Diagnose: type 1 diabetes – Gastcolumn Seliena

Oktober 2011. Ik was 11 jaar. Ik werd door mijn toenmalige juf uit de klas gehaald. Er is iemand voor je. Mama stond buiten de deur, Seliena we gaan meteen naar het ziekenhuis… je hebt diabetes.

Het ging al een tijdje slecht met mij. Veel eten maar toch afvallen, altijd dorst. ’s Nachts stiekem naar de kraan om even wat water te drinken, want ik wou natuurlijk niets laten merken van al mijn eventuele symptomen. Te bang om naar een dokter te moeten. Maar veel langer ging ik dit niet volhouden, tot op de dag van toen was ik er volledig van overtuigd dat ik nooit een prikje hoefde, want hier was ik o zo bang voor. En nu? Elke dag prikjes en spuiten.

Een maand voor dit alles gebeurde werd er diabetes geconstateerd bij mijn moeder. Totdat ik het zelf kreeg wist ik vrij weinig van deze ziekte af. Het zal wel meevallen.. dat was het enige wat ik dacht. Het tegendeel heeft zich bewezen. Alles ging stapje voor stapje. Koolhydraten tellen, zelf vingerprikken en nog het meest spannende van allemaal: zelf insuline spuiten. Dit was mijn grootste angst, maar angsten zijn er om te overwinnen en dit heb ik gedaan.

“Als je angsten hebt en die wilt overwinnen, houd dan in je achterhoofd dat je dit niet alleen voor jezelf doet”

Hoe ik mijn angst overwonnen heb? Misschien omdat ik vrijwel geen andere keuze had op dat moment. Ik moest het toch écht een keer zelf proberen. Toen mijn moeder even weg was en ik ander bezoek had, ging ik proberen zelf te spuiten. Wat was dit eng, maar het lukte! Nu kon ik vol trots aan mijn familie vertellen dat ik het helemaal zelf gedaan had. Dit was een les voor mij. Als je angsten hebt en die wilt overwinnen, houd dan in je achterhoofd dat je dit niet alleen voor jezelf doet, maar ook om de mensen om je heen trots te maken. Dat geeft een extra boost om toch door te zetten.

Na een paar maanden kwam aan het licht dat ik ook coeliakie (glutenallergie) had. Dit gooide alles nog een keer overhoop. Alsof diabetes nog niet genoeg was. Nog meer denken om wat ik eet, die lekkere croissantjes kon ik voor altijd wel vergeten. Maar wat kon ik er nog aan veranderen, ook dit moest ik accepteren.

En vandaag, ruim 6 jaar verder, inmiddels in mijn 18e levensjaar.. schrijf ik dit met een trots gevoel. Het gaat goed met mij, ik heb lieve vrienden en familie die mij helpen wanneer dat nodig is. Met een klein beetje angst voor de toekomst, ga ik toch vol goede moed verder om mijn suikers onder controle te houden.

En hoe handig is het toch om soms even te zeggen, ik heb diabetes.. en wat is jouw excuus?

X Seliena