Naar de inhoud springen

Met diabetes naar Zanzibar – Column Amy

Ik ben bijna 35 dagen, 3 sensors, 13 pods en heel veel dextro verder tijdens mijn avontuur in Zanzibar. Begin februari ben ik samen met een klasgenootje voor vier en halve maand begonnen aan dit avontuur.

Bij de douane is Schiphol werd er gelukkig niet moeilijk gedaan over de hoeveelheden medicatie die ik bij mij droeg. Al mijn vloeistoffen en sensors heb ik netjes uit mijn tassen gehaald en gesorteerd per bakje. Dit zorgde ervoor dat ik in totaal 5 bakjes had, waarvan er 4 ´extra´ gecontroleerd dienden te worden. Bij elke volgende bak stond ik met een big smile te wachten en kon ik aangeven dat óók die bij mij hoorde.

Helaas was dit niet de enige douane die ik tijdens deze reis tegenkwam. In Nairobi hadden we namelijk een overstap. Dit betekent opnieuw door een douane, met een overstaptijd van een klein half uur door de vertraging. Doordat ik op Schiphol aardig wat tijd heb doorgebracht bij de douane, schoot ik natuurlijk weer volledig in de stress. Niet alleen ik, maar ook de mensen bij de douane waren gestrest. Iedereen moest gecontroleerd worden, en dan komt er z´n rare Hollander met veel medicatie en een verklaring dat haar sensors niet door de scanner mogen. Uiteindelijk accepteerden ze al mijn brieven en heb ik op tijd mijn volgende vlucht gehaald.

Maar ook hier bleef het niet bij. Het regelen van het visum duurde een dik halfuur door onder andere het gebrekkige Engels van de medewerkers. Ik was er helemaal klaar mee en wilde zo snel mogelijk naar het project. Dit kon helaas nog steeds niet, want na het regelen van het visum moesten opnieuw onze koffers door een scanner. Door alle stress van het afgelopen uur, de weinige uren slaap en de plotselinge hitte, vergat ik natuurlijk dat ik een hele koffer bij mij had die eigenlijk niet door de scanner mocht. Jammer, maar niks aan te doen. Fingers crossed dat alles gewoon blijft werken, ondanks mijn stommiteiten (tot nu toe wel, gelukkig).

Daarnaast ga ik van hypo naar hyper en omgekeerd, maar over het algemeen gaan mijn bloedsuikers redelijk stabiel. Het eten blijft, net als de dagelijkse activiteiten, gokken, maar het resultaat verrast me.  Door temperaturen van 30 graden of meer waardoor het zweet overal staat, actieve dagen waarbij ik achter kinderen aanren, surfen, snorkelen, zwemmen en kinderen die het leuk vinden om aan mijn pods en sensor te trekken, ben ik al meerdere pods vroegtijdig verloren. Twee woorden die ik snel heb geleerd in het Swahili´s zijn: ‘Hapana’ en ‘Sitaki’, ofwel ‘nee’ en ‘stop’. Maar lang leve (huidskleurige) tape! Mijn gebruinde lichaam zit ondertussen onder de witte vlekken van mijn pods, sensors en mijn overmatige tapegebruik in de hoop zo lang mogelijk met alles te kunnen doen. Voor alles is een oplossing!

Zo ook voor diabetes volgens de de Mazai die hier op het strand lopen. Er zijn me al verschillende oplossingen aangeboden. Een muntje likken en hiervan een banaan kopen, deze opeten en ik zou genezen zijn. Nadat ik hem vriendelijk bedankt heb, ben ik verder gegaan met mijn strandwandeling. Helaas met een hypo als gevolg, deze heb ik natuurlijk opgelost met een banaan, maar enkel de hypo verdween …

Over de schrijfster:

Amy (1997) zit op kamers in Breda voor haar studie fysiotherapie en vertrekt hiervoor begin februari naar Zanzibar in Tanzania. Daar kijkt ze ontzettend naar uit, ondanks alle dingen die ze moet regelen. Ze geniet van lekker eten, vakanties, wandelen en lezen. Met kinderen omgaan is één van haar grootste hobby’s. Zo geeft ze momenteel bijles en heeft ze jarenlang met plezier turnles gegeven. Amy heeft type 1 diabetes sinds 2013 en ze gebruikt de Omnipod en af en toe de Freestyle Libre.