Naar de inhoud springen

Always look on the bright side – Suzanne

Twaalf jaar geleden kreeg ik de diagnose type 1 diabetes. Vreselijk vond ik het, ook al had ik eigenlijk nog geen idee wat me te wachten stond. Het stempeltje ‘chronisch ziek’ was voor mij reden genoeg om aan te nemen dat mijn (leuke) leven zo ongeveer voorbij was. Maar goed, ik heb een nogal Rotterdamse opvoeding genoten, van het type ‘niet lullen, maar poetsen’ dus had ik al snel besloten dat ik maar beter gewoon mijn schouders eronder kon zetten.

En dat heb ik gedaan. De eerste jaren heb ik bijvoorbeeld heel veel gelezen over alles wat met diabetes te maken had en ben ik naar diverse lezingen geweest. Op die manier heb ik een enorme bak met kennis vergaard, waar ik nog steeds dagelijks profijt van heb. In diezelfde periode besloot ik te beginnen met hardlopen. Leek me handig. Kon ik tenminste zo vaak en zo lang sporten als ik wilde. Inmiddels is het een eeuwige liefde, niet meer weg te denken uit mijn ietwat hectische leven.

Soms zijn er periodes dat ik alles aan mijn diabetes ronduit irritant vind, dan zou ik willen dat ik er even afstand van kon doen. Maar helaas, zo werkt het niet. Once a friend, always a friend! Ik gebruik deze uitdrukking bewust, want jemig, wat heeft deze ziekte mij ook positieve dingen opgeleverd.

Zo ben ik de afgelopen 12 jaar een absolute kei in hoofdrekenen geworden. En laat ik daar vroeger nou bepaald geen ster in geweest zijn. Ik ben erg talig (vandaar dat ik schrijven zo leuk vind) maar met cijfers kan ik over het algemeen weinig. Echter, toen ik diabetes kreeg, zag ik het niet zo zitten om 24/7 met een rekenmachine of notitieblok op zak te lopen. Leren hoofdrekenen leek me in dit geval makkelijker. Zo zie je maar, ik kan alles leren wat ik maar wil!

Ik moest alleen wel nog even weten hoeveel koolhydraten er zaten in alle dingen die ik graag at. Wat me heeft geleerd om veel bewuster naar eten te kijken. Voedingstabellen kan ik zo langzamerhand wel dromen en doordat ik aardig weet wat er aan rommel in voorverpakt en bewerkt voedsel zit, heb ik de kunst ontwikkeld om met niet al teveel gedoe voornamelijk verse en onbewerkte dingen te eten.

Naast alle praktische zaken, ben ik denk ik ook een sterker mens geworden door mijn diabetes. Ik ben streng, maar zelden onrechtvaardig voor mezelf (aan sommige dingen kun je zelf niks doen, neem het jezelf dan ook niet kwalijk). Ik heb geleerd net iets harder mijn best te doen om dromen te verwezenlijken (rijbewijs, wereldreis, zwangerschap, koophuis etc.) en ook om dingen zo nu en dan te relativeren. Zeker, diabetes is vervelend maar in principe niet dodelijk. En er zijn duizenden dingen die ik veel erger zou vinden.

Ondanks dat ik mijn lichaam goed heb leren kennen, kom ik nog steeds wel eens voor verrassingen te staan en kan ik bepaalde bloedsuikers echt op geen enkele manier verklaren. Maar ik durf altijd te vertrouwen op mijn intuïtie als het om mijn diabetes gaat. De wetenschap heeft echt niet altijd overal het juiste antwoord op; luister naar je eigen lijf! Ik heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel; ik vind het belangrijk om wat mijn diabetes betreft het goede voorbeeld te geven en zal mijn lichaam en ziekte nooit verwaarlozen. Echter ben ik ook in staat om mezelf af en toe wat speelruimte te geven en gewoon te genieten van dat ene stukje appeltaart, dat verse sapje, dat wijntje of die paar patatjes. Nu misschien nog wel meer dan toen ik nog geen diabetes had.

De weg die wij, mensen met diabetes, bewandelen kan soms eenzaam zijn. Maar ook dit kan ik positief bekijken; het betekent voor mij vooral dat ik geleerd heb om mijn eigen boontjes te doppen en nooit afhankelijk te zijn van anderen. Zo ken ik mijn lijf beter dan welke dokter dan ook, heb ik altijd ruim voldoende insuline en (pomp)toebehoren op voorraad, meet ik vaak genoeg om hele ernstige hypo’s en hypers te voorkomen en zorg ik dat ik goed op de hoogte blijf van alle laatste ontwikkelingen.

Lieve andere kanjers met type 1 diabetes, als je het even niet meer ziet zitten, ga dan op zoek naar die kleine lichtpuntjes. Deze ziekte heeft jóu ook ongetwijfeld goede dingen opgeleverd, het is maar net hoe je er op dat moment naar kijkt. Bedenk dat jij niet je diabetes bént, je hébt het, niet meer en niet minder. Het is slechts een (klein of groot) deel van wie jij bent. Jij bepaalt wie de baas is. En bij mij is dat NIET mijn diabetes!