Naar de inhoud springen

Stoppen met spuiten voor een sensor? – Sanne

“Het Zorginstituut Nederland (ZIN) heeft besloten de Freestyle Libre te vergoeden.” Dat kwam onlangs voorbij in mijn tijdlijn op Facebook. Mijn hart maakte een sprongetje, mijn mondhoeken krulden omhoog en met trillende handjes van blijdschap drukte ik op de post om verder te lezen. Komt er eindelijk een einde aan de torenhoge aantallen naalden die onze vingertoppen hebben verwelkomd? Kunnen de talloze littekentjes dan eindelijk genezen? Krijgen we weer een fijner leven, verlost van een deel van de diabeteszorgen?

Het antwoord is nee. Het was te verwachten, maar er zit een addertje onder het gras. Of noem het maar gerust een groene anaconda. Het ZIN heeft namelijk een lijst met voorwaarden opgesteld waar je aan moet voldoen om in aanmerking te komen voor een Freestyle Libre (zonder daarvoor je DUO-lening direct op de rekening van Abbott te hoeven laten storten tenminste). Zoals menig diabetesvrij medemens het zou verwoorden: je moet hele “erge” diabetes hebben om volgens ZIN in aanmerking te komen voor dit levensverbeterende stukje technologie.

Onder hele erge diabetes worden door ZIN de volgende dingen verstaan: kinderen van 4 tot en met 18 jaar (19 zijn is nog nooit zo verschrikkelijk geweest), zwangere vrouwen of vrouwen met een zwangerschapswens (was ik de komende 20 jaar niet van plan) en mensen met een HbA1c van 64 of hoger. Dat laatste, dat vind ik scheef.

Waarom? Omdat ik mijn uiterste best doe om mijn waardes “onder controle” te houden. Ik let constant op, denk na en de keren dat ik vergeten ben te bolussen zijn in die vier jaar op één hand te tellen. Dit resulteert in een HbA1c dat zo rond de 53 schommelt. Dit staat in schril contrast met de gemiddelde tiener (want dat ben ik wel nogsteeds, zij het dat je er dus geen zak aan hebt), die niet denkt aan zijn pomp, twee keer per week prikt en het woord koolhydraten nog nóóit heeft gehoord (geloof me, ik heb ze ontmoet toen ik door mijn diabetesverpleegkundige naar een praatgroep werd gestuurd), resulterend in een HbA1c waarde van 94. Volgens ZIN zijn zij wél een betere kwaliteit van leven waard, maar ik niet.

Moet ik mezelf dus maar verwaarlozen om in aanmerking te komen voor een sensor? Doelbewust hoge glucoses hebben, met risico op ernstige complicaties, zodat dat HbA1c omhoog gaat? Mijn pomp in de vuilnisbak gooien en wachten op de ketoacidose? Toch gek dat een instituut dat mijn gezondheid zou moeten bevorderen liever ziet dat ik mijn gezondheid in gevaar breng.

Mocht mijn huidige sensor ooit afgepakt worden, dan ga ik in insulinestaking. Ín het gebouw van ZIN. Kijken of ze dan nog steeds vinden dat je alleen met “erge” diabetes recht hebt op een Freestyle Libre. Wie doet er mee?