Naar de inhoud springen

Hulde aan de diabetesverpleegkundige!

Over een week of 2 mag (of moet?) ik weer; tijd voor mijn ‘APK’ bij de internist. Ik weet eigenlijk niet of dat in ieder ziekenhuis hetzelfde werkt. Ik word in principe iedere 4 maanden verwacht en ga dan de ene keer naar de internist en de andere keer naar de verpleegkundige. Voorafgaand aan die afspraken laat ik netjes met het labformulier op zak bloedprikken en mag ik fijn zo’n potje vol plassen. Daarnaast ga ik 1 keer per twee jaar naar de oogarts en eens in de zoveel tijd moet er een halsslagader- en hartfilmpje gemaakt worden. Oh en bij de podotherapeut en diëtist ben ik in het begin ook regelmatig geweest.

Ik kom niet graag in ziekenhuizen, maar wie wel?! De geur blijft altijd nog uren in mijn kleding hangen. Toch ga ik altijd braaf naar al mijn afspraken. In de bijna 13 jaar dat ik diabetes heb, heb ik slechts eenmaal een afspraak afgezegd (en dat was gewoon omdat ik ziek was). Ik zie het als stemmen voor de politieke verkiezingen; als je niet gaat, moet je ook niet zeuren verder. Ik moet echter heel eerlijk bekennen dat ik de bezoeken aan de internist nooit erg zinvol vind. Ze zullen het vast zijn, hij kijkt tenslotte naar het hele medische gebeuren (lees: de cijfertjes), maar voor mij is dat te technisch. Ik ben wel altijd opgelucht als mijn HbA1C en alle andere waardes weer goed zijn. Maar ik wil het eigenlijk liever hebben over de praktische dingen rondom mijn diabetes en hoe ik mijn ziekte het beste in kan passen in mijn normale dagelijkse leven.

Wat dat betreft kom ik vele malen liever bij de diabetesverpleegkundige. Ik kom al sinds het begin bij dezelfde, ook bij dezelfde internist trouwens. Maar waar ik bij die laatste nog steeds het gevoel heb dat hij mij niet (goed) kent, voelt de verpleegkundige inmiddels bijna als een oudere zus. Hoewel ze regelmatig uitloopt met haar spreekuur, geeft ze me nooit het gevoel eigenlijk geen tijd voor me te hebben. Ze luistert, stelt de juiste vragen, denkt met me mee en is betrokken. Maar ze is ook nuchter en houdt me waar nodig met beide beentjes op de grond. De bezoekjes aan haar houden me scherp; omdat zij haar kostbare tijd in mij steekt, wil ik extra hard mijn best doen om mijn waardes binnen de perken te houden, zodat ze trots op me kan zijn (bijna zoals een moeder op haar kind). Het feit dat ze heel nauw betrokken was bij mijn zwangerschap en bevalling, heeft er voor gezorgd dat ik haar voor altijd in mijn hart heb gesloten. Ik vraag me af of ze zich dat realiseert. Waarschijnlijk niet, ze deed tenslotte ‘gewoon’ haar werk.

Over een maand of twee gaan we verhuizen naar een andere gemeente en zal ik na 13 jaar overstappen naar een ander ziekenhuis. Zo spannend vind ik dat! Ik zie er eerlijk gezegd behoorlijk tegenop, ik heb toch het gevoel dat ik weer helemaal opnieuw moet beginnen en mezelf op diabetesgebied weer opnieuw moet ‘bewijzen’ (voor zover dat überhaupt nodig is). Ik hoop dan maar dat ik weer net zo’n fijne diabetesverpleegkundige tref als nu. Zo niet, dan ga ik gewoon weer terug naar mijn oude vertrouwde ziekenhuis, ook al is die 25 kilometer verder rijden. En vóór die tijd ga ik zeker nog een keer langs bij de topper die ik nu heb, met een hele grote bos bloemen!