Naar de inhoud springen

De peuterpuberteit – Sanne

Als een kind ongeveer twee jaar oud is kan deze in de peuterpuberteit belanden. Rond deze leeftijd ontwikkelen kinderen een eigen wil en gaan zij grenzen verkennen. Ze willen graag op eigen benen staan en dingen zélf bepalen en doen. Het probleem is echter dat zij dit nog niet kunnen en dat werkt frustrerend en zorgt voor angst bij het kind. Of in mijn geval, bij de kapotte alvleesklier.

Het is nu zo’n 2,5 jaar* geleden dat ik de diagnose type 1 diabetes ontving. Mijn “kindje” volgt netjes het normale ontwikkelingspatroon en is na de babyfase waarin wij beide moesten aftasten hoe deze nieuwe wereld werkte, terecht gekomen in de peuterpuberteit. Hoewel het eigenlijk een hele makkelijke en tevreden baby was, lijkt het alsof er tijdens deze nieuwe levensfase wat moet worden ingehaald.

Regelmatig ben ik s’nachts in gevecht met deze peuter die maar niet wil slapen. s’Avonds vertel ik hem dat ik vannacht écht door wil slapen, dus of er alstjeblieft gewoon een stabiele lijn kan zijn. Dit is voor mijn peuter een reden om twee uur na het inslapen te schreeuwen dat hij glucose nodig heeft en of ik dat eventjes wil gaan halen. Dat houdt mijn peuter meestal een paar uur stil, om vervolgens weer om glucose (of insuline) te zeuren.

Maar ook overdag kunnen zich behoorlijke driftbuien voordoen. Hele hoge en hele lage waardes, speelgoed dat kapot gaat (er breken soms op onverklaarbare wijze stukjes van mijn pomp af), hechtingsstoornissen (een hoera voor sporttape) en honger op de meest vreemde tijdstippen (kom op pomp, je kunt best eventjes waarschuwen dat je batterij bijna leeg is als ik er tijd voor heb. Midden in de nacht heb ik dat namelijk níet!) zorgen ervoor dat deze peuter zijn moeder soms flink vermoeid achterlaat. Meewerken? Ho maar! “Ik ben immers twee dus ik zeg nee.”

Zoals met de meeste peuters, heeft ook dit monster zijn leuke kanten. Zonder diabetes was dit blog er niet geweest, had ik geen onderwerp gehad voor mijn profielwerkstuk en zou ik nooit hebben kennis gemaakt met de wondere wereld van de diabetescommunity. Maar het zou best fijn zijn als ik mijn diabetes zo nu en dan bij de crèche zou kunnen dumpen!

*Inmiddels is mijn “peuter” vier-en-een-half. Dit blog vond ik in zijn groene boekje (a.k.a. het mapje met ééndiabetesblogs op mijn computer). Destijds vergeten op te sturen naar het consultatiebureau ;). Hij heeft echter minder progressie geboekt dan verwacht en is redelijk blijven hangen in de peuterfase. Nader onderzoek moet nog uitwijzen of er sprake is van een ontwikkelingsstoornis.