Naar de inhoud springen

Hyperdepiep hoera! – Suzanne

Feestjes en diabetes … niet direct de allerbeste combinatie. Maar onder het mom van ‘Je bent jong en je wil wat’ heb ik toch zelden een feestje overgeslagen in mijn studententijd (let wel: ik kreeg de diagnose diabetes ‘gelukkig’ pas toen ik 20 was en ik was in mijn wilde tienerjaren dus nog heerlijk onbezorgd, net als mijn ouders).

Sommige van die feestjes zijn me altijd bijgebleven, om verschillende redenen overigens, en eentje wil ik graag met jullie delen. Ik zal een jaar of 21 geweest zijn, want ik wist nog maar net dat ik diabetes had en was nog volop aan het uitvogelen hoe het allemaal precies werkte en hoe mijn lichaam overal op reageerde.

Er was me door de internist op het hart gedrukt om vooral voorzichtig om te gaan met alcohol (lekker standaardadvies voor een 21-jarige student), omdat het vele uren later nog voor flinke hypo’s zou kunnen zorgen. Dus ik ‘braaf’ op het bewuste feestje aan de mixdrankjes met gewóne cola in plaats van cola light – wat ik normaal gesproken (ook vóór mijn diabetes) altijd dronk. En omdat ik echt helemáál geen zin had in een nachtelijke hypo, besloot ik voor het slapen gaan ook nog maar een (klein) zakje chips leeg te eten. Dan moest het vast goed komen.

Ik denk dat de alcohol toen inmiddels zijn werk deed, want ik ben zonder mijn bloedsuiker nog te meten zo naar bed gegaan. En ja, ik kom nog uit het tijdperk zonder sensoren ;-). Maar al na twee uurtjes slapen werd ik wakker met zooooveel dorst en ik moest zoooo nodig plassen. Oeps, deze signalen herkende ik nog van vóór de diagnose en dit had weinig te maken met de alcohol (oké, misschien ook een beetje) en het had ook niets te maken met lage bloedsuikers, maar juist met het tegenovergestelde: hoge bloedsuikers! En inderdaad, toch maar even een vingerprik gedaan en toen bleek ik tegen de 20 aan te zitten …

Dus heb ik midden in de nacht bijna een liter water gedronken en voorzichtig wat bijgebolust, wetende dat de alcohol ook nog steeds zou kunnen zorgen voor een daling van mijn bloedglucose. Hierdoor moest ik er die nacht nog zeker 2 keer uit om te plassen, maar ieder voordeel heeft z’n nadeel: door het vele water drinken, had ik de volgende ochtend in ieder geval geen last meer van een kater. Wel was ik de hele dag zo ontzettend moe. Had iemand me dat ook even kunnen vertellen in het begin, dat hypers minstens net zo irritant zijn als hypo’s?!