Naar de inhoud springen

Laat ze maar lekker denken | Anne

Ik sta voor een realistische benadering van type 1 diabetes. Niet alleen maar ellende en complicaties. Ik wil laten zien dat we gewoon mee kunnen doen. Dat we veel kunnen bereiken en dat ziekte daarin geen beperking, maar een middel is. Een ervaring, waar je iets mee kunt. Dat je ondanks diabetes een heel leuk leven kunt hebben. Dat je er iets mee kunt doen en iets door kunt betekenen. Maar daarin zit ook een grote paradox …

Tegelijkertijd maakt het me namelijk boos als mensen er zomaar vanuit gaan dat alles vanzelf gaat.

Ik voel me vooral op mijn tenen getrapt als mensen denken dat mijn pomp ‘alles automatisch’ doet (en dat hoor ik héél vaak) omdat daarmee alle pijn en moeite die ik steek in het regelen van bloedglucoses verschrikkelijk onderschat wordt. De grote massa ziet niet hoe je ’s nachts badend in het zweet wakker wordt om vervolgens de keukenkast leeg te vreten, dat je soms urenlang álles doet om uit die hypo te komen, maar niks lijkt te werken. Ze zien het niet hoe je de koolhydraten zo nauwkeurig mogelijk inschat. En hoe je daarna tóch een giga hyper hebt en de hele nacht pendelt tussen bed en toilet, ondanks het feit dat die ‘automatische’ pomp toch echt 24/7 aan je lijf hangt.

Mensen zien alleen mij, met een pomp, die ogenschijnlijk alles automatisch doet.

En dat vind ik lastig. Ik wil namelijk heel graag duidelijk maken hoe uitermate klote alles soms is. Hoeveel ‘last’ het oplevert. Ik wil dat mensen het zien en weten. Tegelijkertijd mag je me écht niet zielig vinden. Niet anders behandelen. Niet vragen ‘hoe het met de diabetes gaat’. Geen suikervrij gebak. Me niet vaker langs de zijlijn laten zitten bij sport.

En nooit ervan uitgaan dat ik regelmatig moet leven of iets niet zou kunnen.

Het is ook nogal een taak voor mijn omgeving , om me binnen zo’n kader te behandelen. Gelukkig hebben eigenlijk alle naaste vrienden en familieleden het aardig onder de knie.

En de rest … laat ze maar lekker denken!