Naar de inhoud springen

Patronen | Nora

De mens valt terug in vanzelfsprekendheden: tradities, gewoontes, iedereen heeft wel ergens een patroontje. Hoe meer je patronen handhaaft en volgt, hoe minder energie het je kost. Denk maar eens wanneer je een nieuwe baan of woning hebt, waarin je die patronen weer opnieuw ontwikkelt. Of denk terug aan het moment dat je diabetes kreeg waar je je hele levenspatroon moest aanpassen en deze zo goed mogelijk probeert te handhaven. Want suikers houden niets liever van rust, regelmaat en structuur.

Onlangs zijn bij mijn station alle vertreksporen omgegooid. Mijn “maatjes” waar ik elke ochtend mee in de trein zit ontmoet ik tegenwoordig op spoor 1 in plaats van spoor 3. De meeste mensen denken: zolang die maar vertrekt maakt het mij niet uit waar. Maar zo geldt dat volgens mij niet voor die ene meneer met de bril.

Bril, zo noem ik deze beste man maar, die houdt heel erg van patronen. Zo stond hij namelijk op het oude spoor drie, altijd op dezelfde plek op dezelfde tijd. Je liep vanaf de roltrap standaard altijd bijna tegen hem aan, maar hij vertikte het om zijn plek te verlaten.  Wanneer de trein namelijk kwam deed hij 1 stap vooruit en stond hij altijd als eerste recht voor de deur. Als hij er niet stond was ik teleurgesteld, dan was ik namelijk veel te vroeg en had ik best nog vijf minuten langer in bed kunnen liggen. Zo lette ik elke ochtend op deze bril.

Afijn, ‘bril’ staat niet meer op zijn plekje bij spoor 3 maar net zoals iedereen op spoor 1. De eerste week van de spoorwijziging zag ik hem staan. Onwennig, om zich heen kijkend, lichtelijk gedesoriënteerd en misschien zelfs een beetje paniek in zijn ogen. Toen de trein aan kwam rijden kwam hij in beweging en rende haast mee met een deur. Toen de deuren opengingen stond hij nog niet stil en keek hij verbaasd op, want dit was niet de bedoeling. Toen hij niet als eerste kon instappen hoorde ik hem binnensmonds mopperen. Nog een week later zag ik meneer bril op een ander plekje staan op het perron, kalm. Hij staat helemaal achter op het perron en staat met zijn positie niet standaard in de weg voor andere mensen. Als de trein komt stapt hij een stap naar voren en staat hij voor de deur. Hij loopt niet meer mopperend naar binnen, zijn ochtend is beter. De patroonwijziging is geslaagd.

Ook ik ben naast de spoorwijziging met nog een patroonverandering bezig. Zoals elkaar jaar rond dit tijdstip, als de echte kou begint, loop ik met mijn ontbijt te kwakkelen. Door de winterse tijd heb ik ‘s ochtends geen zin in mijn standaard koude kwark. Havermout duurt te lang en met een beetje ongeluk ontploft de boel in de magnetron. En met andere alternatieven gaan mijn suikers sky high. Elk jaar probeer ik een ander alternatief te zoeken, van brood tot fruit. Ik probeer van alles, maar begin net zoals ‘bril’ door al die veranderingen mopperend aan mijn ochtend. Maar zoals elkaar jaar stop ik na twee weken experimenteren met mijn ontbijt om toch weer even havermout te eten in de winter. En ik weet als ik weer mijn patroon heb gevonden en alles precies op z’n plek valt zoals de treindeur voor je neus of je bloedsuikers perfect in het blauwe balkje, dat ik dan weer rustig mijn ochtend kan beginnen.

Zoete smak,
Nora