Naar de inhoud springen

Ervaringsverhalen voor meer mensgerichte zorg: de missie van MAP

Ook wel eens het idee dat je arts helemaal niet weet hoe het nu écht is om T1D te hebben? Als die bloeduitslagen maar goed zijn, is er verder niet veel meer te bespreken en sta ik na vijf hele minuten weer buiten met de woorden van de arts: ”Anne, het is goed dat we niet veel te bespreken hebben. Ik hoop dat het nog lang saai blijft”. En een punt heeft ze daarmee zeker. Saai = goed.

Hoewel de betreffende arts er eentje is die ik graag mag zou ik het ook graag anders zien. Ze kent me al sinds ik op mijn zeventiende hoorde dat ik niet meer beter zou worden, maar hoe het nu écht allemaal voor me is en hoe ik die hectische tijd ervaren heb, daar vraagt geen enkele zorgverlener naar. Dat is ook wel weer logisch: als student in de gezondheidszorg merk ik zelf óók hoe veel aandacht er is voor theorie en hoe weinig aandacht er is voor mensen met verhalen. In mijn eigen bacheloropleiding heb ik in totaal 3 patiënten gezien. Een goede voorbereiding voor een 12-maanden durende klinische stage in de zorg is dat niet.

Daarom was ik maar wat blij om te lezen dat er in Maastricht een speciale onderwijsmodule is die staat voor mensgerichte zorg, mensgericht onderwijs en waarbij het contact met een patiënt wél helemaal centraal staat, de module van Stichting Mens Achter de Patiënt (MAP). Afgelopen jaar deed ik als student mee aan de module en ik vond het een hele bijzondere ervaring. Ziek zijn en klachten hebben is één ding, maar 24/7 leven met een ziekte is echt een heel ander ding. Dat wordt door de module dubbel en dwars onderstreept. Samen met een studente fysiotherapie ging ik in gesprek met een ervaringsdeler. Bij hem thuis heeft hij ons uitgebreid verteld over zijn ervaringen met de zorg.

Toegegeven: soms vond ik mijn ‘dubbele rol’ als student én iemand die zelf ervaring met ziekte en zorg heeft, best ingewikkeld. Midden in de bijeenkomst keken een aantal studenten én ervaringsdelers ook gek op toen ik ineens een ronde, rode druppel uit mijn vinger perste. Ik zat daar weliswaar als student, maar ziek is niet altijd grijs en bejaard. Ziek is ook jong en student. Of opstandige puber. Of net mama.

Juist daarom zoekt Stichting Mens Achter de Patiënt óók jonge ervaringsdelers. Op dit moment is de stichting actief in Maastricht, maar in de nabije toekomst willen ze graag verder uitbreiden over zuid-Nederland. Er staan al verschillende pilots op de planning! Help jij mee aan meer mensgerichte zorg?

Hier kun je je aanmelden als ervaringsdeler. Op de website van Stichting Mens Achter de Patiënt lees je meer info!