Naar de inhoud springen

F*ck diabetes, ik doe wat ik wil!

Heeft deze titel je getriggerd? Dat snap ik. Maar geef toe: denk je dit zelf ook niet, soms?

Als diabetes een persoon was, zou het een ontzettende zeurmiep zijn. ‘Zou je dat wel eten?’ ‘Zou je dat wel drinken?’ ‘Zou je dat wel doen?’. Als het aan diabetes ligt, zit je 24/7 met je neus bovenop je waardes en heb je je insulinepomp of -pen constant in de aanslag. Als het aan diabetes ligt, houd je je aan een koolhydraatarm of ketogeen dieet en verban je per direct alles met koolhydraten uit je keuken. Uit eten gaan? Vergeet het maar. En alcohol? Dat je daar überhaupt aan durft te denken! Even spontaan iets leuks gaan doen? Not gonna happen, had je eerder moeten bedenken. Sporten: goed voor je. Maar dan wel met zo min mogelijk actieve insuline in je lichaam. Sporten vóór het ontbijt dus. De deur uit gaan zonder reservespullen + extra reservespullen voor het geval dat? Ik dacht het niet… Kortom: je houdt geen leven over, als je continu luistert naar de diabeteszeurmiep in je hoofd.

Het is al klote genoeg om te moeten leven met een aandoening die je niet had kunnen voorkomen, waar je nooit meer vanaf komt en waar je iedere dag weer rekening mee moet houden. Het is al klote genoeg dat onze levens gekleurd worden door een shitload aan medicijnen, naalden, hypo’s, hypers, vooroordelen, angsten, vergoedingsgedoe, sensorfouten, rijbewijs-stress en ziekenhuisafspraken. Als mens met diabetes verdien je het daarom, net als ieder ander mens, om te genieten van het leven. Ik ben zelfs van mening dat wij mensen met defecte alvleesklier dat nóg meer verdienen. Omdat wij mega trots mogen zijn op alles waarmee we moeten dealen.

Vandaar dus, dat ik tegenwoordig regelmatig denk: ‘f*ck diabetes, ik doe wat ik wil!’