Naar de inhoud springen

Auteur: Anne

Anne (1998) studeert gezondheidswetenschappen in Maastricht. Ze heeft veel interesse in lichaam & psyche en hoopt met haar eindeloze ambitie iets aan de gezondheidszorg te kunnen bijdragen. Verder houdt ze er een grote liefde voor muziek en saxofoons op na. Schrijven is haar uitlaatklep. Na de diagnose type 1 diabetes op haar zeventiende, had Anne meteen het gevoel dat ze er ‘iets’ mee moest. Heel snel daarna is ze columns gaan schrijven voor ééndiabetes en onderdeel geworden van de redactie. Inmiddels is ze voorzitter en webmaster van Stichting ééndiabetes. Anne heeft de Kaleido insulinepomp en gebruikt zo nu en dan CGM.

Een ode aan de insulinepen | Anne

Voor zover medische technologie in de mode kan zijn, kunnen we wel zeggen dat insulinepompen in de mode zijn. Ze worden steeds meer gebruikt. Hoe geavanceerder, hoe beter. Vooral de pompen in combinatie met CGM of een closed loop zijn ‘in’. Bovendien heeft één van de bedrijven zelfs bedacht om een mooi stijl-icoon van een insulinepomp te maken door hem te voorzien van hippe kleurtjes en een modern design. Dat is allemaal heel tof, en ik ben groot voorstander van hippe insulinepompen. Maar al het lawaai over insulinepompen overschreeuwt soms wel de waarde van mijn oude vertrouwde vriend: de insulinepen.

Doorgaan met het lezen van “Een ode aan de insulinepen | Anne”

Goed zijn in je ziekte | Anne

Met een schuin hoofd kijkt mijn verpleegkundige me aan als ze vraagt wat ik denk dat mijn HbA1c is. Ik geef het antwoord dat ik altijd geef: ‘’Ik weet het niet, maar sowieso hoger dan de vorige keer’’. Ze lacht. Ondertussen kent ze me een beetje en ze zag dit antwoord al aankomen. Dit keer benoemt ze het ook: ‘’Wat is dat toch met jou, dat je dat altijd denkt?’’ De realiteit is namelijk dat mijn HbA1c al heel wat jaren ongeveer hetzelfde is, maar toch ben ik er elke drie maanden écht van overtuigd dat ‘ie dit keer hoger is. 

Doorgaan met het lezen van “Goed zijn in je ziekte | Anne”

Koningin kalmte | Anne

03-05-2016 | In de wachtkamer van de ‘wisselpoli’ liggen folders over drie thema’s: diabetes, stoma’s en incontinentie. Ik zit er te wachten op mijn eerste afspraak in het ziekenhuis, omdat ik een bezorgd telefoontje van de huisarts kreeg. Nog nooit van mijn leven heb ik zó gehoopt op diabetes. Als de verpleegkundige me uit de wachtkamer ophaalt en ik de spreekkamer binnenloop, roept ze: ‘’Kijk! Je blije doos staat al klaar!’’ Ik glimlach. Op het bureau staat een grote blauwe, kartonnen doos. Er ligt een papier op met in grote, blokkige letters: ‘Type 1 Diabetes’. 

Doorgaan met het lezen van “Koningin kalmte | Anne”

Vijf dingen om te doen voor je naaste met type 1 diabetes

Type 3 diabetes. Daar hebben mensen het wel eens over als het over ‘de’ vriend, vriendin, man of vrouw van iemand met type 1 diabetes gaat. Want het is intensief om met iemand met diabetes in één huis te wonen. Ook als betrokken goede vriend(in), als collega, of als familielid, kun je heel wat meekrijgen van de ongemakken die bij leven met type 1 diabetes komen kijken en met de handen in het haar zitten. Want laten we eerlijk wezen: midden in die hypo of hyper zijn we geen lieverdjes. Daarom zet ik het voor je op een rijtje … wat kun je doen voor je naaste met diabetes?

Doorgaan met het lezen van “Vijf dingen om te doen voor je naaste met type 1 diabetes”

Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien

Een heftige hypo is als een gigantische schreeuw vanuit het diepste van je lijf om voedsel. Het is als je hoofd in een waterkom, je hart overal voelen bonken, terwijl je door de gang strompelt, zoekend naar energie om je brein bij de les te houden. Het is honger zoals de natuur hem bedoeld heeft. Een primair overlevingsmechanisme van bovengemiddelde klasse, want het werkt als een tierelier. Alle remmen zijn compleet verdwenen. Het hoofd kan nog maar aan één ding denken: voedsel. Hoe meer suiker, hoe beter.

Doorgaan met het lezen van “Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien”

De spagaat van patiënt en student in de hulpverlening | Anne

Mijn hele diabetesgeschiedenis staat gepubliceerd op het internet. Alle ellende, blijdschap en verdriet heeft een plekje in mijn columns gekregen, van de dag van mijn diagnose tot vandaag. Iedereen kan met wat simpele Google zoektermen alles zien en lezen: hoe ik op eigen houtje alle insulinepompen een week aan mijn lijf plak, hoe ik prik met iemand anders lancet en prikpen, hoe mijn hypo-eetbuien eruit zien, hoe ik er soms compleet doorheen zit … er is maar weinig wat onbesproken blijft. Maar met het oog op de toekomst vind ik dat soms ook lastig.

Doorgaan met het lezen van “De spagaat van patiënt en student in de hulpverlening | Anne”

Wel of geen type 1? – Anne

Als ik naar de dokter ga, doe ik dat met een lijstje vol met kant-en-klare diagnoses. Doe-het-zelf-dokteren is wel mijn ding. Heerlijk vind ik het, om aan de hand van een rijtje klachten te gaan zoeken naar een oorzaak. Veel mensen vinden dat maar niks omdat ze zich een beetje hypochonderig gaan gedragen als ze al die gekke diagnoses zien. Ze denken meteen dat ze iets heftigs hebben. Ik heb last van het tegenovergestelde en noem mezelf wel eens gekscherend een hyperchonder (als in: het tegenovergestelde van hypochondrie, dus denken dat je nooit iets mankeert). Zo heeft het een eeuwigheid (lees: half jaar) geduurd voordat bij mij de diagnose type 1 diabetes is gesteld.

Doorgaan met het lezen van “Wel of geen type 1? – Anne”