Naar de inhoud springen

Categorie: Ervaringen

Onze lieve vrijwilligers hebben allemaal type 1 diabetes. Ze maken dus, net zoals jij, van alles mee met hun diabetes. Soms is het heerlijk om te lezen dat je niet de enige bent die hypo’s op precies het verkeerde moment heeft, vreemde opmerkingen krijgt of verbaasd opkijkt bij het horen van een pomp-piepje in de trein … want waar zit je collega met diabetes verstopt? Onze vrijwilligers delen hun verhalen!

Wil je gericht zoeken? Gebruik dan de zoekfunctie, onderaan op de pagina.

Koningin kalmte | Anne

03-05-2016 | In de wachtkamer van de ‘wisselpoli’ liggen folders over drie thema’s: diabetes, stoma’s en incontinentie. Ik zit er te wachten op mijn eerste afspraak in het ziekenhuis, omdat ik een bezorgd telefoontje van de huisarts kreeg. Nog nooit van mijn leven heb ik zó gehoopt op diabetes. Als de verpleegkundige me uit de wachtkamer ophaalt en ik de spreekkamer binnenloop, roept ze: ‘’Kijk! Je blije doos staat al klaar!’’ Ik glimlach. Op het bureau staat een grote blauwe, kartonnen doos. Er ligt een papier op met in grote, blokkige letters: ‘Type 1 Diabetes’. 

Doorgaan met het lezen van “Koningin kalmte | Anne”

Aandacht voor jongeren en jongvolwassenen?

Laatst kreeg ik een jaarverslag van een diabetesorganisatie binnen. Er stond in dat ze aankomend jaar “zeker meer aandacht zouden gaan besteden aan jongeren en jongvolwassenen met type 1 diabetes”. Zij zijn niet de enige. Het onderwerp jongeren en jongvolwassenen is booming. Vooral in combinatie met het woord “participatie”. Want als je als organisatie aan jongerenparticipatie doet, dan hoor je er hélémaal bij!

Doorgaan met het lezen van “Aandacht voor jongeren en jongvolwassenen?”

Soms is het fijn als het zichtbaar is | Sanne

Laatst had ik een vervelende sensor. Hij zat er al drie dagen langer op dan de bedoeling was. Kwestie van even los halen, opladen en herstarten. In mijn ogen gaat een sensor mee zolang als hij het doet, niet zolang als Medtronic heeft bedacht dat hij het zou moeten doen. Er waren twee blaren ontstaan onder de tape en die deden behoorlijk zeer, hij liet langzaam los en hij gaf regelmatig aan dat de sensor geupdate werd, waardoor je tijdelijk geen sensorwaardes ziet. Genoeg redenen dus om de sensor eraf te halen.

Doorgaan met het lezen van “Soms is het fijn als het zichtbaar is | Sanne”

Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien

Een heftige hypo is als een gigantische schreeuw vanuit het diepste van je lijf om voedsel. Het is als je hoofd in een waterkom, je hart overal voelen bonken, terwijl je door de gang strompelt, zoekend naar energie om je brein bij de les te houden. Het is honger zoals de natuur hem bedoeld heeft. Een primair overlevingsmechanisme van bovengemiddelde klasse, want het werkt als een tierelier. Alle remmen zijn compleet verdwenen. Het hoofd kan nog maar aan één ding denken: voedsel. Hoe meer suiker, hoe beter.

Doorgaan met het lezen van “Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien”

Lennie is stuk | Sanne

Lennie is stuk. Zijn leven hing al een tijdje aan een zijden draadje, maar toen ik iets te enthousiast met mijn rugzak langs een boom liep, brak het. Het zat eraan te komen, maar toch vind ik het heel jammer. Lennie is namelijk veel meer dan een leuke miniatuur leeuwenknuffel die mijn rugzak opvrolijkt. Lennie is een symbool. Maar nou is ‘ie dus stuk.

Doorgaan met het lezen van “Lennie is stuk | Sanne”

De spagaat van patiënt en student in de hulpverlening | Anne

Mijn hele diabetesgeschiedenis staat gepubliceerd op het internet. Alle ellende, blijdschap en verdriet heeft een plekje in mijn columns gekregen, van de dag van mijn diagnose tot vandaag. Iedereen kan met wat simpele Google zoektermen alles zien en lezen: hoe ik op eigen houtje alle insulinepompen een week aan mijn lijf plak, hoe ik prik met iemand anders lancet en prikpen, hoe mijn hypo-eetbuien eruit zien, hoe ik er soms compleet doorheen zit … er is maar weinig wat onbesproken blijft. Maar met het oog op de toekomst vind ik dat soms ook lastig.

Doorgaan met het lezen van “De spagaat van patiënt en student in de hulpverlening | Anne”

Patronen | Nora

De mens valt terug in vanzelfsprekendheden: tradities, gewoontes, iedereen heeft wel ergens een patroontje. Hoe meer je patronen handhaaft en volgt, hoe minder energie het je kost. Denk maar eens wanneer je een nieuwe baan of woning hebt, waarin je die patronen weer opnieuw ontwikkelt. Of denk terug aan het moment dat je diabetes kreeg waar je je hele levenspatroon moest aanpassen en deze zo goed mogelijk probeert te handhaven. Want suikers houden niets liever van rust, regelmaat en structuur.

Doorgaan met het lezen van “Patronen | Nora”

Als het even niet normaal is | Sanne

Met type 1 diabetes kan je bijna alles. Althans, dat is wat ze zeggen. Toch gaat dat ‘alles’ niet altijd zoals bij mensen zonder type 1. En dat is ook logisch. Er zijn zoveel factoren waar je rekening mee moet houden, zodat alles net een stukje meer denk- en planwerk is. Normaal gesproken vind ik dat niet erg. Als dat extra plannen is wat ik moet doen om een ‘normaal’ en leuk leven te leiden, dan vind ik dat prima. Maar het kan behoorlijk frustrerend zijn als dat je moeilijk gemaakt wordt door het systeem. En daarom ben ik nu even helemaal klaar met dat extra geregel en gedoe.

Doorgaan met het lezen van “Als het even niet normaal is | Sanne”

Geluksmomentjes met diabetes | Aniek

Ik was aan het denken waarover ik mijn volgende blog zou schrijven en ik dacht aan het schrijven van een blog over wat ik lastig vind aan diabetes. Dit is een vraag die ik vaak krijg, maar voor mij zit dat in meerdere dingen, waarover later meer. Toen dacht ik: “Nee, laten we het eerst positief aanpakken”. Dus ik schrijf nu eerst een blog over een aantal geluksmomentjes met diabetes en later een blog over wat ik soms lastig vind aan diabetes. Door het hebben van diabetes zijn er ook nieuwe dingen waar ik gelukkig mee kan zijn!

Doorgaan met het lezen van “Geluksmomentjes met diabetes | Aniek”

Over de kop met diabetes | Inge

Dinsdagavond, tegen zes uur, loop ik naar de fietsenstalling van het ziekenhuis waar ik werk als verpleegkundige. Heerlijk om na een drukke dag op mijn fiets te stappen, het helpt me mijn hoofd leeg te maken. Halverwege de rit naar het station kom ik twee collega’s tegen waar ik bij aansluit. Als we vlakbij het station zijn is het enorm druk op het fietspad, met veel mensen die afslaan naar de fietsenstallingen en de stad.

Doorgaan met het lezen van “Over de kop met diabetes | Inge”

Zwangerschap – Romy

”Romy, zou je eens een blog willen schrijven over jouw bevindingen rondom je zwangerschap?” Onlangs kreeg ik deze vraag. Ik ben nu 22 weken zwanger en het is tot ongeveer drie weken geleden allemaal vrij goed gegaan. Mijn bloedsuikers waren niet perfect, maar ook niet dagelijks schrikbarend hoog of laag. De afgelopen drie weken wordt de uitdaging wat groter …

Doorgaan met het lezen van “Zwangerschap – Romy”

Een nieuw huis – Nora

Wij leven in een gekke tijd. De glucosesensor wordt niet voor iedereen vergoed, elke dag staakt een andere belangengroep en het is realistischer om als starter in een doos te leven dan in een betaalbaar huis. Kortom, de perfecte tijd om voor mij, werkend in het domein jeugd, met een FreeStyle Libre, op zoek te gaan naar een appartement in Nijmegen!

Doorgaan met het lezen van “Een nieuw huis – Nora”