Naar de inhoud springen

Category: Ervaringen

Onze lieve vrijwilligers hebben allemaal type 1 diabetes. Ze maken dus, net zoals jij, van alles mee met hun diabetes. Soms is het heerlijk om te lezen dat je niet de enige bent die hypo’s op precies het verkeerde moment heeft, vreemde opmerkingen krijgt of verbaasd opkijkt bij het horen van een pomp-piepje in de trein … want waar zit je collega met diabetes verstopt? Onze vrijwilligers delen hun verhalen!

Wil je gericht zoeken? Gebruik dan de zoekfunctie, onderaan op de pagina.

Wel of geen type 1? – Anne

Als ik naar de dokter ga, doe ik dat met een lijstje vol met kant-en-klare diagnoses. Doe-het-zelf-dokteren is wel mijn ding. Heerlijk vind ik het, om aan de hand van een rijtje klachten te gaan zoeken naar een oorzaak. Veel mensen vinden dat maar niks omdat ze zich een beetje hypochonderig gaan gedragen als ze al die gekke diagnoses zien. Ze denken meteen dat ze iets heftigs hebben. Ik heb last van het tegenovergestelde en noem mezelf wel eens gekscherend een hyperchonder (als in: het tegenovergestelde van hypochondrie, dus denken dat je nooit iets mankeert). Zo heeft het een eeuwigheid (lees: half jaar) geduurd voordat bij mij de diagnose type 1 diabetes is gesteld.

Doorgaan met het lezen van “Wel of geen type 1? – Anne”

Laat ze maar lekker denken | Anne

Ik sta voor een realistische benadering van type 1 diabetes. Niet alleen maar ellende en complicaties. Ik wil laten zien dat we gewoon mee kunnen doen. Dat we veel kunnen bereiken en dat ziekte daarin geen beperking, maar een middel is. Een ervaring, waar je iets mee kunt. Dat je ondanks diabetes een heel leuk leven kunt hebben. Dat je er iets mee kunt doen en iets door kunt betekenen. Maar daarin zit ook een grote paradox …

Doorgaan met het lezen van “Laat ze maar lekker denken | Anne”

Dapper? – Sanne

“Ik vind je heel dapper”‘, zei de tutor. “Zware studie, goede cijfers én dan ook nog diabetes. Ik heb je het semester wel een beetje in de gaten gehouden, want we hadden het zóveel over complicaties ervan, maar je deed het fantastisch.” “Je openheid en houding tegenover diabetes zijn een voorbeeld”, zei een andere tutor. Of, de favoriet “zo jong, die diabetes en dan toch doen wat jij allemaal doet, dat vind ik bewonderingswaardig.”

Doorgaan met het lezen van “Dapper? – Sanne”

Hoe diabetes mijn studiekeuze heeft beïnvloed – Anne

Van binnen ril ik vaak als mensen benadrukken hoe ze hun ziekte zien als een gift. Hoe erg ze nu kunnen genieten van de kleine dingen. Dat ze zich realiseren dat het leven zo kostbaar is. Kots. Kots. Kots. Diabetes is kut. Hypo’s waarbij je voedsel naar binnen schranst tot je je een plofkip voelt, zijn lelijk. Schimmelinfecties zijn lelijk. Blauwe plekken, bloeduitstortingen en spuitplekken zijn lelijk. Niet durven slapen omdat je bang bent om niet wakker te worden, is lelijk. En honderden euro’s voor sensoren dokken, is ook lelijk.

Doorgaan met het lezen van “Hoe diabetes mijn studiekeuze heeft beïnvloed – Anne”

Diabetes past wel bij me – Sanne

Ik ben eigenwijs. Ontzettend eigenwijs. Koppig zelfs. “Zelf doen” werd als peuter mijn levensmotto en met het later toegevoegde “zelf bepalen” is dat het tot op heden gebleven. Vrienden merken dikwijls op dat ik geen regels overtreed, maar “oprek” en de kinderarts vroeg standaard “hoe het met de eigenwijsheid ging”. Want laat diabetes nou net een aandoening zijn waar eigenwijze mensen met hart en ziel hun volledige eigenwijsheid in kunnen uitstorten.

Doorgaan met het lezen van “Diabetes past wel bij me – Sanne”

Mijn diabetesverpleegkundige is een bijzonder soort – Anne

Je zou het misschien niet zeggen, maar ik ben helemaal geen makkelijke patiënt. Ik weet vrij veel over diabetes, gezondheid en ziekenhuizen. Ik ben hartstikke eigenwijs en heb bovendien in de loop van mijn studie een heel duidelijke mening gevormd over hoe ik vind dat ‘goede zorg’ eruit moet zien. Ik ben kritisch en dat wéét ik. Het is niet makkelijk om mij als patiënt tevreden te krijgen.

Doorgaan met het lezen van “Mijn diabetesverpleegkundige is een bijzonder soort – Anne”

Diabeteszorg in Namibië – Inge

In maart zijn mijn man Cees en ik voor de derde keer naar Namibië gegaan. Niet alleen om te genieten van de prachtige natuur en de dieren, maar ook om ‘lotgenoten’ met type 1 diabetes een hart onder de riem te steken en om hopelijk een bijdrage te leveren aan een betere zorg voor hen. Zelf heb ik al 23 jaar type 1 diabetes. Sommigen kennen mij misschien al van mijn boek Over de grens met diabetes

Doorgaan met het lezen van “Diabeteszorg in Namibië – Inge”