Naar de inhoud springen

Categorie: Geen categorie

De fiets die niet stuk was

Op een dag kwam ik heel chagrijnig thuis. Ik had mijn vrienden op weg naar school niet bij kunnen houden. De heuvel die ik normaal fluitend op fietste had ik op moeten lopen. In dat tochtje van 7.5 kilometer hadden mijn fietsmaatjes drie keer op me moeten wachten. Ik wist het zeker: die stomme fiets was gewoon stuk! Mijn ouders vonden dat ik het maar even moest aankijken. Toen de dag erna en de dagen daarna die fiets nog steeds stuk leek kreeg ik een andere. Eentje met versnellingen. Daarmee kwam ik de heuvel gelukkig wel weer op.

Doorgaan met het lezen van “De fiets die niet stuk was”

Suikerziektepatiënt

“Ik wist niet dat jij suikerziektepatient bent!” riep een collega laatst toen mijn pomp een verstopping had die en public gefixt moest worden. Ik zweeg even. Er zijn weinig woorden die ik vervelender vind dan het woord suikerziekte, en al helemaal als daar terloops het woord patiënt achter wordt geplakt. Als die woorden dan ook nog eens betrekking hebben op mij, dan ben ik niet meer zo lief en onschuldig als ik eruit zie.

Doorgaan met het lezen van “Suikerziektepatiënt”

Wie ben ik, zonder diabetes? | Anne

Het grootste deel van mijn leven kon ik gedachteloos chips in mijn mond stouwen. Spontaan sprinten om de bus te halen. Glaasjes wijn drinken zonder te tellen en rekenen. Ooit was dat allemaal heel normaal, maar de laatste 20% van mijn leven is het dat niet meer. Tellen, plannen en naalden schieten hoort erbij. Het hoort er zó bij dat ik wel eens verbaasd tegen een vriendin zonder diabetes riep: ‘Hé, wacht eens met die boterham. Je vergeet je insuline!’. Het hoort er zo bij dat ik me vaak niet realiseer dat een ‘bolus’ voor de gemiddelde Nederlander eerder zorgt voor een BG stijging i.p.v. daling. Het is zo’n routine geworden dat ik fietsend kan spuiten en slapend Dextro eet. In mijn dromen heb ik óók diabetes.

Verder lezen

Je weet niet hoe een hypo voelt!

“Ben je wel eens een beetje zweterig en hongerig wakker geworden na een avond flink drinken?” Ze knikte. “Nou dan had je dus een hypo! Fijn toch dat je weet hoe dat voelt?”. Ze keken beide triomfantelijk over hun zojuist verworven inlevingsvermogen. Aan de ene kant een studente geneeskunde die later internist wil worden, aan de andere kant een internist die ons college had gegeven. Ik zat ertussen en wilde eigenlijk alleen maar heel hard in hun oren gillen dat ze helemaal niet weten hoe een hypo voelt. Een hypo is namelijk zoveel meer dan alleen een beetje trillerig zijn.

Verder lezen