Naar de inhoud springen

Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien

Een heftige hypo is als een gigantische schreeuw vanuit het diepste van je lijf om voedsel. Het is als je hoofd in een waterkom, je hart overal voelen bonken, terwijl je door de gang strompelt, zoekend naar energie om je brein bij de les te houden. Het is honger zoals de natuur hem bedoeld heeft. Een primair overlevingsmechanisme van bovengemiddelde klasse, want het werkt als een tierelier. Alle remmen zijn compleet verdwenen. Het hoofd kan nog maar aan één ding denken: voedsel. Hoe meer suiker, hoe beter.

Doorgaan met het lezen van “Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien”

Lennie is stuk | Sanne

Lennie is stuk. Zijn leven hing al een tijdje aan een zijden draadje, maar toen ik iets te enthousiast met mijn rugzak langs een boom liep, brak het. Het zat eraan te komen, maar toch vind ik het heel jammer. Lennie is namelijk veel meer dan een leuke miniatuur leeuwenknuffel die mijn rugzak opvrolijkt. Lennie is een symbool. Maar nou is ‘ie dus stuk.

Doorgaan met het lezen van “Lennie is stuk | Sanne”

De spagaat van patiënt en student in de hulpverlening | Anne

Mijn hele diabetesgeschiedenis staat gepubliceerd op het internet. Alle ellende, blijdschap en verdriet heeft een plekje in mijn columns gekregen, van de dag van mijn diagnose tot vandaag. Iedereen kan met wat simpele Google zoektermen alles zien en lezen: hoe ik op eigen houtje alle insulinepompen een week aan mijn lijf plak, hoe ik prik met iemand anders lancet en prikpen, hoe mijn hypo-eetbuien eruit zien, hoe ik er soms compleet doorheen zit … er is maar weinig wat onbesproken blijft. Maar met het oog op de toekomst vind ik dat soms ook lastig.

Doorgaan met het lezen van “De spagaat van patiënt en student in de hulpverlening | Anne”

Goede voornemens, ja of nee? | Suzanne

Januari .. Daar gaan we weer met het rondje goede voornemens. Best vermoeiend vind ik dat soms. In de eerste week van het jaar wordt me toch minstens 10 keer gevraagd wat mijn goede voornemens zijn en hoewel ik daar eigenlijk nooit echt aan deed, vraag ik er zelf ook heus wel eens naar. Blijkbaar is een nieuw jaar een moment van bezinning, maar zouden we niet ALTIJD ons beste beentje voor moeten zetten? 

Doorgaan met het lezen van “Goede voornemens, ja of nee? | Suzanne”