Naar de inhoud springen
Sla slider over

Soms is het fijn als het zichtbaar is | Sanne

Laatst had ik een vervelende sensor. Hij zat er al drie dagen langer op dan de bedoeling was. Kwestie van even los halen, opladen en herstarten. In mijn ogen gaat een sensor mee zolang als hij het doet, niet zolang als Medtronic heeft bedacht dat hij het zou moeten doen. Er waren twee blaren ontstaan onder de tape en die deden behoorlijk zeer, hij liet langzaam los en hij gaf regelmatig aan dat de sensor geupdate werd, waardoor je tijdelijk geen sensorwaardes ziet. Genoeg redenen dus om de sensor eraf te halen.

Lees verder Soms is het fijn als het zichtbaar is | Sanne

Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien

Een heftige hypo is als een gigantische schreeuw vanuit het diepste van je lijf om voedsel. Het is als je hoofd in een waterkom, je hart overal voelen bonken, terwijl je door de gang strompelt, zoekend naar energie om je brein bij de les te houden. Het is honger zoals de natuur hem bedoeld heeft. Een primair overlevingsmechanisme van bovengemiddelde klasse, want het werkt als een tierelier. Alle remmen zijn compleet verdwenen. Het hoofd kan nog maar aan één ding denken: voedsel. Hoe meer suiker, hoe beter.

Lees verder Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien

Een insulinepomp-zakje | Câthy

Ik ga trouwen! En dat is leu-heuk! Als rasechte planner loop ik volgens het internet 3 maanden voor op schema. Maar zo ken ik mezelf. Aan enthousiasme geen gebrek. Bij mijn moeder trouwens ook niet. Die heeft verschillende malen subtiel laten weten dat ik toch echt snel trouwjurken moest gaan passen. Want dat leek haar zo leuk. Nou vooruit dan, mam!

Lees verder Een insulinepomp-zakje | Câthy

Lennie is stuk | Sanne

Lennie is stuk. Zijn leven hing al een tijdje aan een zijden draadje, maar toen ik iets te enthousiast met mijn rugzak langs een boom liep, brak het. Het zat eraan te komen, maar toch vind ik het heel jammer. Lennie is namelijk veel meer dan een leuke miniatuur leeuwenknuffel die mijn rugzak opvrolijkt. Lennie is een symbool. Maar nou is ‘ie dus stuk.

Lees verder Lennie is stuk | Sanne

De spagaat van patiënt en student in de hulpverlening | Anne

Mijn hele diabetesgeschiedenis staat gepubliceerd op het internet. Alle ellende, blijdschap en verdriet heeft een plekje in mijn columns gekregen, van de dag van mijn diagnose tot vandaag. Iedereen kan met wat simpele Google zoektermen alles zien en lezen: hoe ik op eigen houtje alle insulinepompen een week aan mijn lijf plak, hoe ik prik met iemand anders lancet en prikpen, hoe mijn hypo-eetbuien eruit zien, hoe ik er soms compleet doorheen zit … er is maar weinig wat onbesproken blijft. Maar met het oog op de toekomst vind ik dat soms ook lastig.

Lees verder De spagaat van patiënt en student in de hulpverlening | Anne

Afspraken plannen | Sanne

Weet je wat ik nou écht vervelend vind aan ziekenhuizen? Het plannen van afspraken. En dan bedoel ik eigenlijk meer het feit dat zíj afspraken inplannen voor míj en dat dat dan eigenlijk nooit uitkomt. En dat ik daar vervolgens alleen per post van op de hoogte word gesteld. Dat vind ik stom.

Lees verder Afspraken plannen | Sanne

Goede voornemens, ja of nee? | Suzanne

Januari .. Daar gaan we weer met het rondje goede voornemens. Best vermoeiend vind ik dat soms. In de eerste week van het jaar wordt me toch minstens 10 keer gevraagd wat mijn goede voornemens zijn en hoewel ik daar eigenlijk nooit echt aan deed, vraag ik er zelf ook heus wel eens naar. Blijkbaar is een nieuw jaar een moment van bezinning, maar zouden we niet ALTIJD ons beste beentje voor moeten zetten? 

Lees verder Goede voornemens, ja of nee? | Suzanne