03-05-2016 | In de wachtkamer van de ‘wisselpoli’ liggen folders over drie thema’s: diabetes, stoma’s en incontinentie. Ik zit er te wachten op mijn eerste afspraak in het ziekenhuis, omdat ik een bezorgd telefoontje van de huisarts kreeg. Nog nooit van mijn leven heb ik zó gehoopt op diabetes. Als de verpleegkundige me uit de wachtkamer ophaalt en ik de spreekkamer binnenloop, roept ze: ‘’Kijk! Je blije doos staat al klaar!’’ Ik glimlach. Op het bureau staat een grote blauwe, kartonnen doos. Er ligt een papier op met in grote, blokkige letters: ‘Type 1 Diabetes’.
(meer…)Blog
-
Aandacht voor jongeren en jongvolwassenen?
Laatst kreeg ik een jaarverslag van een diabetesorganisatie binnen. Er stond in dat ze aankomend jaar “zeker meer aandacht zouden gaan besteden aan jongeren en jongvolwassenen met type 1 diabetes”. Zij zijn niet de enige. Het onderwerp jongeren en jongvolwassenen is booming. Vooral in combinatie met het woord “participatie”. Want als je als organisatie aan jongerenparticipatie doet, dan hoor je er hélémaal bij!
(meer…) -
Vijf dingen om te doen voor je naaste met type 1 diabetes
Type 3 diabetes. Daar hebben mensen het wel eens over als het over ‘de’ vriend, vriendin, man of vrouw van iemand met type 1 diabetes gaat. Want het is intensief om met iemand met diabetes in één huis te wonen. Ook als betrokken goede vriend(in), als collega, of als familielid, kun je heel wat meekrijgen van de ongemakken die bij leven met type 1 diabetes komen kijken en met de handen in het haar zitten. Want laten we eerlijk wezen: midden in die hypo of hyper zijn we geen lieverdjes. Daarom zet ik het voor je op een rijtje … wat kun je doen voor je naaste met diabetes?
(meer…) -
Het mooiste aan diabetes ben jij | Anne
Ziek zijn kan best gezellig zijn, als je maar niet alleen bent. Precies daarom raad ik iedereen met type 1 diabetes (of welke ziekte dan ook) aan om ooit eens te kletsen met iemand die het ook heeft. Je geneest er niet van, maar het troost en verzacht meer dan alle andere dingen op de momenten dat je het even moeilijk hebt.
(meer…) -
Soms is het fijn als het zichtbaar is | Sanne
Laatst had ik een vervelende sensor. Hij zat er al drie dagen langer op dan de bedoeling was. Kwestie van even los halen, opladen en herstarten. In mijn ogen gaat een sensor mee zolang als hij het doet, niet zolang als Medtronic heeft bedacht dat hij het zou moeten doen. Er waren twee blaren ontstaan onder de tape en die deden behoorlijk zeer, hij liet langzaam los en hij gaf regelmatig aan dat de sensor geupdate werd, waardoor je tijdelijk geen sensorwaardes ziet. Genoeg redenen dus om de sensor eraf te halen.
(meer…) -
Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien
Een heftige hypo is als een gigantische schreeuw vanuit het diepste van je lijf om voedsel. Het is als je hoofd in een waterkom, je hart overal voelen bonken, terwijl je door de gang strompelt, zoekend naar energie om je brein bij de les te houden. Het is honger zoals de natuur hem bedoeld heeft. Een primair overlevingsmechanisme van bovengemiddelde klasse, want het werkt als een tierelier. Alle remmen zijn compleet verdwenen. Het hoofd kan nog maar aan één ding denken: voedsel. Hoe meer suiker, hoe beter.
(meer…) -
Een insulinepomp-zakje | Câthy
Ik ga trouwen! En dat is leu-heuk! Als rasechte planner loop ik volgens het internet 3 maanden voor op schema. Maar zo ken ik mezelf. Aan enthousiasme geen gebrek. Bij mijn moeder trouwens ook niet. Die heeft verschillende malen subtiel laten weten dat ik toch echt snel trouwjurken moest gaan passen. Want dat leek haar zo leuk. Nou vooruit dan, mam!
(meer…) -
Lennie is stuk | Sanne
Lennie is stuk. Zijn leven hing al een tijdje aan een zijden draadje, maar toen ik iets te enthousiast met mijn rugzak langs een boom liep, brak het. Het zat eraan te komen, maar toch vind ik het heel jammer. Lennie is namelijk veel meer dan een leuke miniatuur leeuwenknuffel die mijn rugzak opvrolijkt. Lennie is een symbool. Maar nou is ‘ie dus stuk.
(meer…)
ééndiabetes 