Als je diabetes krijgt, zijn er bepaalde dingen die je je direct realiseert: het gaat nooit meer weg en je moet de rest van je leven insuline toedienen om in leven te blijven. Wat je niet te horen krijgt bij de diagnose, is wat diabetes nog meer inhoudt: je hulpmiddelenleverancier bellen over een hulpmiddel waar je recht op hebt. Vervolgens doorgestuurd worden naar je verzekeraar, die je naar je hulpmiddelenleverancier stuurt, en weer terug. En dan moet je ook nog eens minimaal een kwartier in de wacht staan voor ieder telefoongesprek.
Verder lezenCategorie: Ervaringen
Onze lieve vrijwilligers hebben allemaal type 1 diabetes. Ze maken dus, net zoals jij, van alles mee met hun diabetes. Soms is het heerlijk om te lezen dat je niet de enige bent die hypo’s op precies het verkeerde moment heeft, vreemde opmerkingen krijgt of verbaasd opkijkt bij het horen van een pomp-piepje in de trein … want waar zit je collega met diabetes verstopt? Onze vrijwilligers delen hun verhalen!
Wil je gericht zoeken? Gebruik dan de zoekfunctie, onderaan op de pagina.
-
Vandaag is een hele mooie dag
Precies vijf jaar geleden fietste ik over een uitgestorven landweggetje toen ik ‘dat ene telefoontje’ kreeg. Het was de huisarts met de mededeling dat ik direct naar het ziekenhuis moest komen. Amper een uur later wist ik het zeker. Die liters water, alle spierkrampen, de eindeloze honger, de vermagering, het gebrek aan conditie, de tintelingen in mijn handen en tenen … het was type 1 diabetes.
Verder lezen -
Twee pijlen omhoog, twee pijlen omlaag
Ik zie mijn bloedsuiker stijgen, acht, tien, twaalf, veertien, zestien. Het onder de CGM gebruikers welbekende dubbele pijl omhoog icoon verschijnt in mijn Dexcom app. Het zien van twee pijlen omhoog roept bij mij interne paniek op en is meestal het startsein voor een niet te stoppen gedachtetrein.
Verder lezen -
De kunst van het feestvieren
Bij mijn diagnose zei mijn diabetesverpleegkundige: ‘Je kunt alles nog doen nu je diabetes hebt!’, ‘Je kunt nog steeds alles eten, zolang je je koolhydraten maar telt!’ en: ‘Jij bent de baas over je diabetes, niet andersom!’. Het waren bemoedigende woorden. In de praktijk heb ik echter gemerkt dat ik geregeld een afweging moet maken tussen mijn ‘diabetesdoelen’ en andere – soms conflicterende – doelen (zie ook deze youtubevideo met psychologe Giesje Nefs).
Verder lezen -
Dikke Domme Diabeten & andere vooroordelen
Au, ja. Ik weet dat ’t pijn doet, zo’n uitspraak. De vooroordelen over diabetes zijn de gezondheidszorg namelijk nog lang niet uit, en daar wil ik aandacht voor vragen. Tot op de dag van vandaag zijn er artsen die spreken over Triple-D patiënten: Dikke Domme Diabeten. Buiten het feit om dat dit hartstikke onbeschoft is, leiden zulke vooroordelen tot fouten bij de behandeling. Door hardnekkige misvattingen, krijgen mensen met type 1 soms jarenlang de verkeerde behandeling. Daarom wil ik heel graag nóg een keer de drie grootste vooroordelen in de gezondheidszorg aanstippen, met name omdat ik hoop dat ‘wij’ als patiëntengroep binnen de gezondheidszorg op wat meer begrip kunnen rekenen. En dat geldt eigenlijk voor mensen met diabetes in alle mogelijke vormen en soorten. De gezondheidszorg zou juist een plek moeten zijn waar dit soort dingen bekend zijn …
Verder lezen -
Hypers? Die heb ik niet! | Minou
Ik heb regelmatig hypo’s, maar nooit hypers. Hoe dat kan? Ik leg het je uit. Spoiler alert: het is minder chill dan je nu misschien denkt 😉
Verder lezen -
Bang voor het ‘oude normaal’ | Minou
Net als iedereen op deze aardbol kijk ik reikhalzend uit naar het ‘oude normaal’. Ik wil weer vrij zijn om de dingen te doen waar ik het allermeest van hou: feestjes vieren, mensen ontmoeten en de wereld rondreizen. Het liefst al die dingen in combinatie. Maar het maakt me ook bang om aan het oude normaal te denken. Heel erg bang, zelfs.
Verder lezen -
Diabetes en perfectionisme: Als het nooit goed genoeg is | Minou
Enkele weken na mijn diagnose had ik een gesprek met een medisch psycholoog. Ik zei toen tegen haar: ‘Ik denk dat mijn perfectionisme nog wel eens een valkuil kan gaan worden’. Perfectionistisch ben ik immers altijd al geweest. Je zou kunnen zeggen dat het in de genen zit, want mijn beide ouders noemen zichzelf ook zo: ‘een perfectionist’.
Verder lezen
ééndiabetes 