Naar de inhoud springen

Categorie: Ervaringen

Onze lieve vrijwilligers hebben allemaal type 1 diabetes. Ze maken dus, net zoals jij, van alles mee met hun diabetes. Soms is het heerlijk om te lezen dat je niet de enige bent die hypo’s op precies het verkeerde moment heeft, vreemde opmerkingen krijgt of verbaasd opkijkt bij het horen van een pomp-piepje in de trein … want waar zit je collega met diabetes verstopt? Onze vrijwilligers delen hun verhalen!

Wil je gericht zoeken? Gebruik dan de zoekfunctie, onderaan op de pagina.

Soms is het fijn als het zichtbaar is | Sanne

Laatst had ik een vervelende sensor. Hij zat er al drie dagen langer op dan de bedoeling was. Kwestie van even los halen, opladen en herstarten. In mijn ogen gaat een sensor mee zolang als hij het doet, niet zolang als Medtronic heeft bedacht dat hij het zou moeten doen. Er waren twee blaren ontstaan onder de tape en die deden behoorlijk zeer, hij liet langzaam los en hij gaf regelmatig aan dat de sensor geupdate werd, waardoor je tijdelijk geen sensorwaardes ziet. Genoeg redenen dus om de sensor eraf te halen.

Lees verder Soms is het fijn als het zichtbaar is | Sanne

Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien

Een heftige hypo is als een gigantische schreeuw vanuit het diepste van je lijf om voedsel. Het is als je hoofd in een waterkom, je hart overal voelen bonken, terwijl je door de gang strompelt, zoekend naar energie om je brein bij de les te houden. Het is honger zoals de natuur hem bedoeld heeft. Een primair overlevingsmechanisme van bovengemiddelde klasse, want het werkt als een tierelier. Alle remmen zijn compleet verdwenen. Het hoofd kan nog maar aan één ding denken: voedsel. Hoe meer suiker, hoe beter.

Lees verder Als je lijf schreeuwt om eten | Over hypo-eetbuien

Een insulinepomp-zakje | Câthy

Ik ga trouwen! En dat is leu-heuk! Als rasechte planner loop ik volgens het internet 3 maanden voor op schema. Maar zo ken ik mezelf. Aan enthousiasme geen gebrek. Bij mijn moeder trouwens ook niet. Die heeft verschillende malen subtiel laten weten dat ik toch echt snel trouwjurken moest gaan passen. Want dat leek haar zo leuk. Nou vooruit dan, mam!

Lees verder Een insulinepomp-zakje | Câthy

Lennie is stuk | Sanne

Lennie is stuk. Zijn leven hing al een tijdje aan een zijden draadje, maar toen ik iets te enthousiast met mijn rugzak langs een boom liep, brak het. Het zat eraan te komen, maar toch vind ik het heel jammer. Lennie is namelijk veel meer dan een leuke miniatuur leeuwenknuffel die mijn rugzak opvrolijkt. Lennie is een symbool. Maar nou is ‘ie dus stuk.

Lees verder Lennie is stuk | Sanne

De spagaat van patiënt en student in de hulpverlening | Anne

Mijn hele diabetesgeschiedenis staat gepubliceerd op het internet. Alle ellende, blijdschap en verdriet heeft een plekje in mijn columns gekregen, van de dag van mijn diagnose tot vandaag. Iedereen kan met wat simpele Google zoektermen alles zien en lezen: hoe ik op eigen houtje alle insulinepompen een week aan mijn lijf plak, hoe ik prik met iemand anders lancet en prikpen, hoe mijn hypo-eetbuien eruit zien, hoe ik er soms compleet doorheen zit … er is maar weinig wat onbesproken blijft. Maar met het oog op de toekomst vind ik dat soms ook lastig.

Lees verder De spagaat van patiënt en student in de hulpverlening | Anne

Patronen | Nora

De mens valt terug in vanzelfsprekendheden: tradities, gewoontes, iedereen heeft wel ergens een patroontje. Hoe meer je patronen handhaaft en volgt, hoe minder energie het je kost. Denk maar eens wanneer je een nieuwe baan of woning hebt, waarin je die patronen weer opnieuw ontwikkelt. Of denk terug aan het moment dat je diabetes kreeg waar je je hele levenspatroon moest aanpassen en deze zo goed mogelijk probeert te handhaven. Want suikers houden niets liever van rust, regelmaat en structuur.

Lees verder Patronen | Nora

Als het even niet normaal is | Sanne

Met type 1 diabetes kan je bijna alles. Althans, dat is wat ze zeggen. Toch gaat dat ‘alles’ niet altijd zoals bij mensen zonder type 1. En dat is ook logisch. Er zijn zoveel factoren waar je rekening mee moet houden, zodat alles net een stukje meer denk- en planwerk is. Normaal gesproken vind ik dat niet erg. Als dat extra plannen is wat ik moet doen om een ‘normaal’ en leuk leven te leiden, dan vind ik dat prima. Maar het kan behoorlijk frustrerend zijn als dat je moeilijk gemaakt wordt door het systeem. En daarom ben ik nu even helemaal klaar met dat extra geregel en gedoe.

Lees verder Als het even niet normaal is | Sanne

Geluksmomentjes met diabetes

Ik was aan het denken waarover ik mijn volgende blog zou schrijven en ik dacht aan het schrijven van een blog over wat ik lastig vind aan diabetes. Dit is een vraag die ik vaak krijg, maar voor mij zit dat in meerdere dingen, waarover later meer. Toen dacht ik: “Nee, laten we het eerst positief aanpakken”. Dus ik schrijf nu eerst een blog over een aantal geluksmomentjes met diabetes en later een blog over wat ik soms lastig vind aan diabetes. Door het hebben van diabetes zijn er ook nieuwe dingen waar ik gelukkig mee kan zijn!

Lees verder Geluksmomentjes met diabetes