Naar de inhoud springen

Categorie: Ervaringen

Onze lieve vrijwilligers hebben allemaal type 1 diabetes. Ze maken dus, net zoals jij, van alles mee met hun diabetes. Soms is het heerlijk om te lezen dat je niet de enige bent die hypo’s op precies het verkeerde moment heeft, vreemde opmerkingen krijgt of verbaasd opkijkt bij het horen van een pomp-piepje in de trein … want waar zit je collega met diabetes verstopt? Onze vrijwilligers delen hun verhalen!

Wil je gericht zoeken? Gebruik dan de zoekfunctie, onderaan op de pagina.

Dikke Domme Diabeten & andere vooroordelen

Au, ja. Ik weet dat ’t pijn doet, zo’n uitspraak. De vooroordelen over diabetes zijn de gezondheidszorg namelijk nog lang niet uit, en daar wil ik aandacht voor vragen. Tot op de dag van vandaag zijn er artsen die spreken over Triple-D patiënten: Dikke Domme Diabeten. Buiten het feit om dat dit hartstikke onbeschoft is, leiden zulke vooroordelen tot fouten bij de behandeling. Door hardnekkige misvattingen, krijgen mensen met type 1 soms jarenlang de verkeerde behandeling. Daarom wil ik heel graag nóg een keer de drie grootste vooroordelen in de gezondheidszorg aanstippen, met name omdat ik hoop dat ‘wij’ als patiëntengroep binnen de gezondheidszorg op wat meer begrip kunnen rekenen. En dat geldt eigenlijk voor mensen met diabetes in alle mogelijke vormen en soorten. De gezondheidszorg zou juist een plek moeten zijn waar dit soort dingen bekend zijn …

Verder lezen

Diabetes en perfectionisme: Als het nooit goed genoeg is | Minou

Enkele weken na mijn diagnose had ik een gesprek met een medisch psycholoog. Ik zei toen tegen haar: ‘Ik denk dat mijn perfectionisme nog wel eens een valkuil kan gaan worden’. Perfectionistisch ben ik immers altijd al geweest. Je zou kunnen zeggen dat het in de genen zit, want mijn beide ouders noemen zichzelf ook zo: ‘een perfectionist’.

Doorgaan met het lezen van “Diabetes en perfectionisme: Als het nooit goed genoeg is | Minou”

1 jaar type 1: Uitspraken der Onwetenden

16 oktober was mijn allereerste Diaversary! De afgelopen weken gaan er veel herinneringen door mijn hoofd, zowel aan de periode rondom de diagnose als aan het hele afgelopen jaar. Het krijgen van diabetes had niet alleen impact op mij, maar ook op mijn omgeving. Ongemerkt hebben veel mensen er iets over te zeggen.

Verder lezen

Hypo’s: eigen schuld, dikke bult?

‘Heb je te weinig gegeten?’ vraagt iemand wel eens als ik na een maaltijd onhandig een Dextro-verpakking probeer open te scheuren. Als ik ontkennend antwoord, volgt soms: ‘Oh, heb je dan je insuline niet goed toegediend?’

Verder lezen

Aan een zorgverlener in spe met diabetes

Pff, hoe doe je dat, geneeskunde studeren, vroeg Anne laatst tijdens een opdracht over diabetes en amputaties. Het oprechte antwoord blijf ik haar verschuldigd, maar ik zal kort toelichten hoe dat kan gaan, een gezondheidsopleiding volgen (en of je dan helpende wordt, of fysiotherapeut, verzorgende, dokter of verpleegkundige zal niet uitmaken). Constant moeten horen over diabetes en dan ook nog zelf diabetes hebben, dat kan lastig zijn.

Verder lezen

Wanneer insuline net water lijkt

Als een driftige peuter stamp ik door het huis. Het fruitvliegvangdoosje verban ik boos naar de garage (‘gadverdamme ik word echt heel misselijk van deze lucht’), familieleden snauw ik terloops toe dat ze echt even moeten ophouden met smakken/geluid maken/ademen (‘gewoon even niet doen, heel irritant’) en ik plof neer op de bank om alweer hersenloos door social media te scrollen en me te ergeren aan de mensen op TV, terwijl ik eigenlijk aan mijn scriptie had moeten werken. Het lijkt even of ik weer terug in de puberteit ben, maar in feite is mijn bloedglucose al dagen veel te hoog en niets werkt. En dat is te merken.

Doorgaan met het lezen van “Wanneer insuline net water lijkt”