Naar de inhoud springen

Categorie: Ervaringen

Onze lieve vrijwilligers hebben allemaal type 1 diabetes. Ze maken dus, net zoals jij, van alles mee met hun diabetes. Soms is het heerlijk om te lezen dat je niet de enige bent die hypo’s op precies het verkeerde moment heeft, vreemde opmerkingen krijgt of verbaasd opkijkt bij het horen van een pomp-piepje in de trein … want waar zit je collega met diabetes verstopt? Onze vrijwilligers delen hun verhalen!

Wil je gericht zoeken? Gebruik dan de zoekfunctie, onderaan op de pagina.

De ongelukkige, verdrietige en boze patiënt

’Mevrouw, hoeft u geen afspraak meer te maken?’ riep de assistente toen ik haar met grote passen passeerde na mijn ziekenhuisafspraak. Ik schudde mijn hoofd, keek niet op of om, en liep zo snel mogelijk weg van de verpleegkundige, weg van de internist, richting de uitgang. De frisse buitenlucht stroomde mijn longen in en de tranen stroomden mijn ogen uit. Ik barstte voor het ziekenhuis uit in een onvoorstelbaar snikken, te midden van een groep bejaarde bezoekers.

Lees verder

Diabetes toen versus nu

Ik kan mij niet herinneren dat ik als kind veel last ervaarde van de “te hoge” waardes. Ik kan mij zelfs aardig wat momenten herinneren dat ik er in de lunchpauzes samen met mijn oma een spelletje van maakte om te raden wat mijn bloedsuiker zou zijn, om er vervolgens niet van op te kijken als het weer een waarde rond de 20 was. Behalve dat ik het erg jammer vond dat ik mijn waarde niet goed had geraden, zie ik in mijn herinnering geen kind dat direct heftige symptomen van deze hoge waardes ervaarde. Misschien omdat ik te druk was met zo snel mogelijk weer buiten willen spelen, misschien omdat mijn lichaam veel meer kon hebben, veel veerkrachtiger was dan het nu is.

Verder lezen

Vechten voor je rechten

Als je diabetes krijgt, zijn er bepaalde dingen die je je direct realiseert: het gaat nooit meer weg en je moet de rest van je leven insuline toedienen om in leven te blijven. Wat je niet te horen krijgt bij de diagnose, is wat diabetes nog meer inhoudt: je hulpmiddelenleverancier bellen over een hulpmiddel waar je recht op hebt. Vervolgens doorgestuurd worden naar je verzekeraar, die je naar je hulpmiddelenleverancier stuurt, en weer terug. En dan moet je ook nog eens minimaal een kwartier in de wacht staan voor ieder telefoongesprek.

Verder lezen

Vandaag is een hele mooie dag

Precies vijf jaar geleden fietste ik over een uitgestorven landweggetje toen ik ‘dat ene telefoontje’ kreeg. Het was de huisarts met de mededeling dat ik direct naar het ziekenhuis moest komen. Amper een uur later wist ik het zeker. Die liters water, alle spierkrampen, de eindeloze honger, de vermagering, het gebrek aan conditie, de tintelingen in mijn handen en tenen … het was type 1 diabetes.

Verder lezen

Twee pijlen omhoog, twee pijlen omlaag

Ik zie mijn bloedsuiker stijgen, acht, tien, twaalf, veertien, zestien. Het onder de CGM gebruikers welbekende dubbele pijl omhoog icoon verschijnt in mijn Dexcom app. Het zien van twee pijlen omhoog roept bij mij interne paniek op en is meestal het startsein voor een niet te stoppen gedachtetrein.

Verder lezen

De kunst van het feestvieren

Bij mijn diagnose zei mijn diabetesverpleegkundige: ‘Je kunt alles nog doen nu je diabetes hebt!’, ‘Je kunt nog steeds alles eten, zolang je je koolhydraten maar telt!’ en: ‘Jij bent de baas over je diabetes, niet andersom!’. Het waren bemoedigende woorden. In de praktijk heb ik echter gemerkt dat ik geregeld een afweging moet maken tussen mijn ‘diabetesdoelen’ en andere – soms conflicterende – doelen (zie ook deze youtubevideo met psychologe Giesje Nefs).

Verder lezen

Dikke Domme Diabeten & andere vooroordelen

Au, ja. Ik weet dat ’t pijn doet, zo’n uitspraak. De vooroordelen over diabetes zijn de gezondheidszorg namelijk nog lang niet uit, en daar wil ik aandacht voor vragen. Tot op de dag van vandaag zijn er artsen die spreken over Triple-D patiënten: Dikke Domme Diabeten. Buiten het feit om dat dit hartstikke onbeschoft is, leiden zulke vooroordelen tot fouten bij de behandeling. Door hardnekkige misvattingen, krijgen mensen met type 1 soms jarenlang de verkeerde behandeling. Daarom wil ik heel graag nóg een keer de drie grootste vooroordelen in de gezondheidszorg aanstippen, met name omdat ik hoop dat ‘wij’ als patiëntengroep binnen de gezondheidszorg op wat meer begrip kunnen rekenen. En dat geldt eigenlijk voor mensen met diabetes in alle mogelijke vormen en soorten. De gezondheidszorg zou juist een plek moeten zijn waar dit soort dingen bekend zijn …

Verder lezen