Naar de inhoud springen

Categorie: Ervaringen

Onze lieve vrijwilligers hebben allemaal type 1 diabetes. Ze maken dus, net zoals jij, van alles mee met hun diabetes. Soms is het heerlijk om te lezen dat je niet de enige bent die hypo’s op precies het verkeerde moment heeft, vreemde opmerkingen krijgt of verbaasd opkijkt bij het horen van een pomp-piepje in de trein … want waar zit je collega met diabetes verstopt? Onze vrijwilligers delen hun verhalen!

Wil je gericht zoeken? Gebruik dan de zoekfunctie, onderaan op de pagina.

Ervaringsverhalen voor meer mensgerichte zorg: de missie van MAP

Ook wel eens het idee dat je arts helemaal niet weet hoe het nu écht is om T1D te hebben? Als die bloeduitslagen maar goed zijn, is er verder niet veel meer te bespreken en sta ik na vijf hele minuten weer buiten met de woorden van de arts: ”Anne, het is goed dat we niet veel te bespreken hebben. Ik hoop dat het nog lang saai blijft”. En een punt heeft ze daarmee zeker. Saai = goed.

Verder lezen

The ugly & the pretty side of diabetes | Minou

The ugly side of diabetes

Wanneer je in een hoorcollege zit, en je pomp om aandacht schreeuwt want HÁLLO IK MOET VERVANGEN WORDEN. PIEP PIEEEP, PIEP PIEEEEP. Over 9 uur eigenlijk pas, maar dat boeit die pomp niet, want dat piepje kan niet uit. Daar zijn de blikken van letterlijk al je medestudenten én de docent die denkt dat je je telefoon aan hebt laten staan. Sorry hoor. Het ligt niet aan mij, het ligt aan Anita de Nokia-achtige Diabetes Manager. 

Doorgaan met het lezen van “The ugly & the pretty side of diabetes | Minou”

Ik heb geen suiker! | Veerle

Afgelopen week begon het Diabetes Fonds voor de derde keer aan de Nationale Suiker Challenge. En na 3 jaar moet me toch echt wat frustratie van het hart en ik denk dat ik hier ook niet bepaald de enige in ben. En ja, ik heb dit ook bij het Diabetes Fonds gemeld. En nee, na een initiële reactie waarin duidelijk werd dat het Instagramaccount van het DF beheerd werd door iemand die mijn punt miste, werd daar verder niet meer op gereageerd. Dus dan maar zo.

Doorgaan met het lezen van “Ik heb geen suiker! | Veerle”

Wat vind je het lastigst? | Aniek

Dit is een vraag die ik heel erg vaak krijg en het is nog best lastig uit te leggen. Voor mij is het lastigste aspect van diabetes hebben afhankelijk van de periode of het moment. Er zijn meerdere dingen die niet leuk zijn of die ik vervelend vind van tijd tot tijd. Maar dat komt en dat gaat. Het vervelendste is eigenlijk de combinatie van die dingen, geloof ik. Hieronder probeer ik een aantal dingen uit te leggen waar ik soms tegenaan loop!

Doorgaan met het lezen van “Wat vind je het lastigst? | Aniek”

Kleine miscommunicaties … | Suzanne

Let op: dit stuk is niet geschreven voor mensen die niet houden van humor over diabetes! Ik neem mijn diabetes heel serieus, maar vind ook dat je er soms best om mag lachen om het allemaal een beetje te relativeren.

Heb je ooit wel eens een gesprek gehad met iemand over je diabetes, waarbij je dacht: hoe zou dit gesprek verlopen als je deze vraag aan iemand anders (zonder diabetes) zou stellen? Dan krijg je ongeveer dit:

Doorgaan met het lezen van “Kleine miscommunicaties … | Suzanne”

Liever diepe dalen dan grote hoogtes | Suzanne

‘Onderzoek laat zien dat mensen met diabetes type 1 gemiddeld even angstig zijn voor een ernstige hypo als voor blindheid of niercomplicaties. Een ernstige hypo heeft enorme impact op de persoon zelf, maar ook op gezinnen en relaties, dus het is niet gek dat je daar bang voor bent’ aldus prof. Dr. Frank Snoek (https://www.diabetestype1.nl/bibliotheek/dagelijks-leven/453-bang-zijn-voor-te-laag-zitten-hypo-angst).

Doorgaan met het lezen van “Liever diepe dalen dan grote hoogtes | Suzanne”

Connexxion, ik kán niet zonder … | Anne

Afhankelijk zijn van medische hulpmiddelen is klote. Al helemaal als de bus zijn normale route niet rijdt, als je er ineens uit moet en daardoor je tas met medische hulpmiddelen vergeet. Even heb je hoop, dus je belt direct de klantenservice van Connexxion, het verantwoordelijke bedrijf voor de betreffende bus. Het was de laatste halte. De bus is ergens in het dorp. Maar ze kunnen me niet helpen.

Doorgaan met het lezen van “Connexxion, ik kán niet zonder … | Anne”

Nieuwe diabetestaal | Sanne

Met het krijgen van diabetes krijg je ook gelijk een heel mooi nieuw vocabulaire cadeau. Woorden waar je voorheen nog nooit van gehoord had (lancet, bolus, koolhydraat, hypo), behoren opeens tot je dagelijkse taalgebruik (behalve dan lancet, die zien we hooguit één keer per maand ;)). Ik heb nog wel wat ideeën voor het uitbreiden van het vocabulaire. Daarom deel ik graag mijn ideeën voor nieuwe diabetestaal. Van Dale, schrijven jullie mee?

Doorgaan met het lezen van “Nieuwe diabetestaal | Sanne”

The easy way out | Sanne

Diabetes en schoolopdrachten zijn goede vrienden. Zeer goede vrienden. Ooit schreef ik samen met een vriendinnetje mijn profielwerkstuk over type 1 diabetes, waarmee we een reis naar Singapore wonnen. Ook offerde ik me in het blok endocrinologie vrijwillig op om de casus over type 1 diabetes uit te werken en te presenteren (waarbij ik de gegeven casus in de prullenbak gooide en in plaats daarvan gewoon vertelde wat ik wilde dat deze aankomend zorgverleners zouden weten over type 1 diabetes). Lovende feedback van de tutor én studenten volgde. In hele drukke of inspiratieloze tijden is diabetes altijd een goed onderwerp voor een schoolopdracht.

Doorgaan met het lezen van “The easy way out | Sanne”

De wereld op zijn kop | Inge

In plaats van dit stukje te schrijven in Namibië, doe ik dit in een dorp in Brabant. Wat is er veel gebeurd sinds mijn ongeluk, 6 maanden geleden. Toen was alleen ík nog de controle over wat er gebeurde kwijt, met mijn botbreuken die niet meer op 1 hand te tellen waren. Nu staat de hele wereld op zijn kop, met een virus waar nog steeds zoveel niet over bekend is en wat voor zoveel onzekerheid en ellende zorgt. Niet te bevatten.

Doorgaan met het lezen van “De wereld op zijn kop | Inge”