Naar de inhoud springen

Je weet niet hoe een hypo voelt!

“Ben je wel eens een beetje zweterig en hongerig wakker geworden na een avond flink drinken?” Ze knikte. “Nou dan had je dus een hypo! Fijn toch dat je weet hoe dat voelt?”. Ze keken beide triomfantelijk over hun zojuist verworven inlevingsvermogen. Aan de ene kant een studente geneeskunde die later internist wil worden, aan de andere kant een internist die ons college had gegeven. Ik zat ertussen en wilde eigenlijk alleen maar heel hard in hun oren gillen dat ze helemaal niet weten hoe een hypo voelt. Een hypo is namelijk zoveel meer dan alleen een beetje trillerig zijn.

Een hypo voelt als falen. Omdat je weer niet goed die pizza hebt ingeschat. Omdat je weet dat je niet had moeten drinken op de eerste dag van je menstruatie zonder te eten, maar dat toch hebt gedaan omdat je gewoon wil leven. Omdat je veel te hoog zat en uit wanhoop expres te veel hebt gebolust. Of gewoon omdat het je weer niet is gelukt je bloedsuikers tussen de lijntjes te houden terwijl je je stinkende best hebt gedaan.

Een hypo betekent je activiteiten staken. Of je nou in een spannende voetbalwedstrijd zit, stage loopt of een presentatie geeft. Het vereist acute aandacht. Vooral als het niet uit komt. En als je dan toch kiest om het te negeren merk je daar vaak direct de gevolgen van. Een hypo dwingt je letterlijk naar de zijlijn op momenten dat je daar helemaal geen zin in hebt.

Een hypo helpt je herinneren dat diabetes klote is. Dat je je vrij slecht kunt voelen door diabetes. Dat het soms wel degelijk een drempel vormt in je leven, ondanks dat je dat niet graag toegeeft. Dat diabetes altijd aanwezig is en een stukje regie over je leven afneemt. Dat niets vanzelfsprekend is en je overal en altijd over na moet denken.

Een hypo is volledig gedesoriënteerd wakker worden en de hele koelkast leegeten terwijl je dat helemaal niet wilt. En je daar vervolgens vies en misselijk door voelen. Het betekent functioneren op gebroken nachten. Of helemaal gaar wakker worden omdat je door bent geschoten naar een hyper.

Af en toe voelt een hypo als angst. Angst om te gaan slapen en niet meer wakker te worden. Angst omdat die bloedsuiker maar niet wil stijgen ondanks verwoede pogingen dit te doen. Angst om ooit wakker te worden in een ambulance. Angst omdat je ooit een ernstige hypo hebt gehad en hier een nare herinnering aan hebt.

En ja, een hypo is soms ook een beetje trillen en zweten. Heel soms. Maar lieve medestudenten, internisten zonder diabetes en anderen: met een beetje trillen en zweten snap je echt niet hoe een hypo voelt. Echt niet.

Solliciteren met een hypo

Een blik op mijn telefoon vertelt me dat het 14.53 is. Ik zucht. Over 7 minuten heb ik een sollicitatiegesprek en mijn pomp begint net als een malle te alarmeren dat mijn bloedglucose te laag is. Waarom moet dat precies nu? Toen ik een kwartier ervoor wegfietste van huis zat ik nog op 8.3 mmol/l!

Ik meld me netjes aan bij de balie. Ik weet blijkbaar te vertellen dat ik kom voor een sollicitatie, maar het gaat als een waas aan me voorbij. Ik neem plaats in de wachtkamer en merk dat mijn handen en benen beginnen te trillen en dat het zweet over mijn voorhoofd loopt. Dat mondkapje maakt het niet heel veel beter. Ik weet even niet meer wat ik moet doen, ik heb hooguit een keer per jaar zo een tril-en zweethypo, normaal voel ik ze niet of word ik gewoon heel verward. Of zouden dit de zenuwen zijn?

Ik kom solliciteren als assistent bij een sportarts. Het idee is om dit te combineren met een ander baantje, maar mijn gedachtegang is dusdanig incoherent dat ik niet meer zo goed weet hoe ik uit moet leggen wat ik nog meer doe. Ik geef een vage omschrijving die volgens mij voor geen meter klopt. De woorden ‘ja’ en ‘euh’ lijken opvallend vaak uit mijn mond te komen. Dat lossen we wel weer op als het daadwerkelijk wat wordt. De kamer lijkt een beetje te draaien en haar recht aankijken, rechtop zitten en een kalme, zelfverzekerde houding aannemen lukt amper.

‘Heb je zelf ook diabetes?’ Vraagt ze zodra ze mijn CV opent. Mijn CV schreeuwt bijna diabetes. Ik knik. Zij knikt. Ik twijfel of ik moet vertellen over de hypo. Inmiddels voel ik ook het leven weer in me stromen. De rest van het sollicitatiegesprek loopt zoals het hoort. Zij stelt wat vragen, ik stel wat vragen, zij vertelt over haar praktijk, over haar vak. Het klinkt leuk.

Ik kan de weg naar buiten niet vinden. Ik heb de heenweg door de hypo niet onthouden. De rest van de dag baal ik van de eerste helft van het gesprek. Diabetes hoort geen belemmering te zijn, maar nu heeft het me misschien een potentiele bijbaan gekost. Ik neem me voor om voortaan toch open kaart te spelen en wat extra tijd te vragen. Als ik dat durf.

Update: ik heb het baantje niet gekregen. Maar wel een ander heel tof baantje bij een andere kliniek!

10 vragen over het griepvaccin

Het is herfst en dus de tijd van de griep. Mensen met diabetes krijgen een griepvaccin aangeboden, omdat griep voor hen gevaarlijk kan zijn. Veel mensen weten niet of ze het vaccin moeten halen of niet. Er is dan ook veel tegenstrijdige informatie op internet te vinden. Wat is een vaccin nu precies? En kun je er ziek van worden? Duidelijke antwoorden op 9 vragen die je helpen een goed overwogen keuze te maken. Doorgaan met het lezen van “10 vragen over het griepvaccin”

Ernstig teleurgesteld

Ik ben niet boos, maar wel heel erg teleurgesteld. En verdrietig. Okay, ik ben eigenlijk ook wel boos. Toen de NDF van de daken gilde dat er een nieuw consensusdocument (1) over CGM-vergoeding zou komen en dat ervoor gezorgd zou worden dat daarmee veel meer persoonsgerichte zorg mogelijk zou zijn had ik een heleboel hoop, maar met het openen van het PDF’je werd die hoop met de grond gelijk gemaakt. Het is er niet op vooruit gegaan. Het is alleen maar oneerlijker geworden. Ik voel me tevens in de steek gelaten door organisaties die in het belang van de mens met diabetes zouden moeten handelen. Die lijken er namelijk erg trots op te zijn. Doorgaan met het lezen van “Ernstig teleurgesteld”

Wanneer insuline net water lijkt

Als een driftige peuter stamp ik door het huis. Het fruitvliegvangdoosje verban ik boos naar de garage (‘gadverdamme ik word echt heel misselijk van deze lucht’), familieleden snauw ik terloops toe dat ze echt even moeten ophouden met smakken/geluid maken/ademen (‘gewoon even niet doen, heel irritant’) en ik plof neer op de bank om alweer hersenloos door social media te scrollen en me te ergeren aan de mensen op TV, terwijl ik eigenlijk aan mijn scriptie had moeten werken. Het lijkt even of ik weer terug in de puberteit ben, maar in feite is mijn bloedglucose al dagen veel te hoog en niets werkt. En dat is te merken.

Doorgaan met het lezen van “Wanneer insuline net water lijkt”

”Diabetes? Oh, daar kun je prima mee leven!”

Dat zei de jongen waarmee ik vanaf een hospiteermiddag naar het station terugliep. Hij gooide er nog klakkeloos achteraan dat er veel ergere dingen zijn. Mijn insulinepomp noemde hij ‘cool’ en ‘leuk’. Juist. Ik knikte slechts voorzichtig. Maar stiekem schreeuwde mijn brein en werd mijn ziel verscheurd. Het deed (en doet) pijn. Hoewel het waar is dat ik met diabetes prima kan leven, bepaal ik dat wel graag zélf.

Verder lezen

Waar blijft die ‘gepersonaliseerde’ diabeteszorg? | Veerle

Al jaren loop ik er tegenaan dat ik niet binnen de protocollen pas die mijn ziekenhuis heeft als het aankomt op diabeteszorg. Zo mocht ik niet vlak voor de feestdagen overstappen op een pomp, waar ik al maanden op had zitten wachten, moest ik eigenlijk twee weken vrij nemen na de overstap op diezelfde pomp zodat ik alles goed kon instellen (en daarna weer kon aanpassen zodra ik wel weer ging werken?), en heeft het zo’n 5 jaar geduurd voordat mijn diabetesteam doorhad dat het echt niks toevoegde als ik 4 keer per jaar in het ziekenhuis kwam – waarna het tot 2 keer per jaar werd teruggeschroefd.

Verder lezen