Naar de inhoud springen

Iets magisch

Het blijft iets magisch hebben, die instant-connectie die je voelt met andere mensen met type 1 diabetes. Of het nou skieen met de DVN is, of het ONE-festival van de Bas van de Goor Foundation, of onze eigen picknicks: het gevoel van erkenning, de omg-ik-moet-ook-kotsen-van-Dextro-met-multivitamine-smaak-momentjes en het samen inschatten van de hoeveelheid koolhydraten in de blikjes Radler en vegan zalm pokebowls die het avondeten vormen zijn onbeschrijflijk bijzonder.

Nog mooier zijn de onverwachtse ontmoetingen. Mensen tegenkomen in het wild. Van de vader van een kindje met diabetes die vroeg of zo’n CGM nou iets was toen ik met blote armen en een brak hoofd koffie probeerde te zetten in het hostel tot de ‘nee dat is mijn pomp’ van de mevrouw die tijdens het schaatsen wel een foto van mijn vrienden en mij wilde maken. In de zomer geven al die witte rondjes op bovenarmen me vaak een glimlach van oor tot oor. Ik ben niet alleen.

Maar de mooiste kwam laatst. Ik loop stage en op stage doe ik diabetes helemaal alleen. Mensen weten wel dat ik diabetes heb, maar ze hebben geen idee wat dat met mij doet. Ik werk dapper (of juist heel dom) door hypo’s en hypers heen en verschijn zelfs na de meest dramatische diabetesnachten met een glimlach op stage, terwijl mijn lijf en hoofd schreeuwen om slaap. Klagen over diabetes doe ik daar niet. Nooit. En waar ik me als stagiair ontzettend gezien en gehoord voel, voel ik me in het diabetesdoen, zeker op de dagen dat het waardeloos gaat, vreselijk eenzaam.

Tot ik via de diabetesverpleegkundige op stage in contact werd gebracht met een arts met diabetes in het ziekenhuis waar ik stage liep. Deze persoon bleek ook nog eens mijn beoordelaar te zijn. In plaats van een tussenbeoordeling doen dronken we thee en praatten we over alles wat me dwars zat en hoe diegene dat had aangepakt. De tussenbeoordeling kwamen we uberhaupt niet meer aan toe. Als we elkaar tegenkomen in de gang wisselen we een betekenisvolle blik uit. Huppelend verliet ik het ziekenhuis die dag.

Ik doe diabetes op stage nog steeds alleen, maar ik voel me er minder alleen in dan voorheen. Het was de magie van andere mensen met diabetes die dat toch altijd weer voor elkaar weet te boksen.

Kersendextro en bokkenpootjestaart | Anne

Ik huilde één nacht tranen met tuiten en kroop midden in de nacht bij mijn moeder in bed, toen ik net had gehoord dat ik type 1 diabetes heb. Het was de ruwe angst van het over de kop vliegen van mijn jonge leven. Het was de controle die uit mijn handen gerukt werd. Het was de ‘gezondheid’ die plots van me afgenomen werd. En de angst voor de dingen die nog zouden komen. Ik vond het moeilijk. En ik vind het nog steeds moeilijk.

Lees verder

Diabetic civil war

We don’t want a diabetic civil war, no there is no point in a diabetic civil war” dat hoorde ik laatst in een liedje dat ik ergens in de krochten van Spotify tegen kwam. Het gaat over de constante strijd tussen mensen met type 1 en mensen met type 2 diabetes. Een strijd die vooral één richting op gaat, want voor zover ik weet leeft de diepgewortelde hekel aan het andere type diabetes niet echt onder mensen met type 2 diabetes.

Doorgaan met het lezen van “Diabetic civil war”

Mijn allereerste vakantie met diabetes (deel II)

De titel van deze blog klinkt misschien als een voorleesboek voor kleuters. Echter, niets is minder waar. Met mijn 25 jaar heb ik al veel van de wereld mogen zien en talloze vliegreizen gemaakt. En toch… toch voelde het deze keer stiekem alsof ik voor het eerst in mijn leven op schoolreisje ging. Heel erg leuk en nieuw, maar vooral ook vreselijk spannend en onbekend. In het eerste deel van deze blog vertelde ik hoe ik mij voorbereidde op mijn vakantie. Inmiddels heb ik de Griekse zon al ver achter mij gelaten en is het tijd om jullie te vertellen hoe het mij vergaan is!

Lees verder

Trend gemist?!

“Ik zie steeds meer mensen met zo’n wit dingetje op hun arm. Ik zag je lopen en zag dat jij er ook een op je arm draagt. Ik vraag me dus al weken af wat het nou is en of ik iets heb gemist? Dus…. mag ik vragen wat het is?”

Lees verder

Mijn allereerste vakantie met diabetes (deel I) – inclusief paklijst!

De titel van deze blog klinkt misschien als een voorleesboek voor kleuters. Echter, niets is minder waar. Met mijn 25 jaar heb ik al veel van de wereld mogen zien en talloze vliegreizen gemaakt. En toch… toch voelt het deze keer stiekem alsof ik voor het eerst in mijn leven op schoolreisje ga. Heel erg leuk en nieuw, maar vooral ook vreselijk spannend en onbekend. In deze tweedelige blog neem ik jullie mee op reis. Mijn eerste vakantie ooit waarbij diabetes ook van de partij is. In deel één lees je alles over de voorbereidingen, in deel twee vertel ik hoe mijn vakantie verlopen is!

Lees verder

De ongelukkige, verdrietige en boze patiënt

’Mevrouw, hoeft u geen afspraak meer te maken?’ riep de assistente toen ik haar met grote passen passeerde na mijn ziekenhuisafspraak. Ik schudde mijn hoofd, keek niet op of om, en liep zo snel mogelijk weg van de verpleegkundige, weg van de internist, richting de uitgang. De frisse buitenlucht stroomde mijn longen in en de tranen stroomden mijn ogen uit. Ik barstte voor het ziekenhuis uit in een onvoorstelbaar snikken, te midden van een groep bejaarde bezoekers.

Lees verder